Picrasma quassioides Picrasma quassioides

Opis szczegółowy produktu

Picrasma quassioides - drzewo liściaste z rodziny biegunecznikowatych (Simaroubaceae), pochodzące z obszaru od Himalajów po umiarkowane regiony Azji Wschodniej (Chiny, Korea, Japonia). W naturze rośnie w lasach i na ich obrzeżach, często na głębszych, wilgotniejszych glebach. W ogrodzie tworzy zwykle drzewo o wysokości 10–15 m i szerokości około 6–8 m, o regularnej koronie. Liście są nieparzystopierzaste, długości 15–40 cm, złożone z 7–15 listków o nieregularnie piłkowanym brzegu, a po roztarciu mogą lekko aromatycznie pachnieć. W maju i czerwcu pojawiają się wiechy drobnych kwiatów w kolorze zielonym do żółtozielonego, które nie są efektowne, ale przyciągają drobne owady zapylające. Po przekwitnieniu tworzą się małe pestkowce, początkowo czerwone, które dojrzewając na przełomie września i października, ciemnieją do czerni. Jesienią liście przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, a nawet czerwonawo. Kora i drewno są wyraźnie gorzkie – tradycyjnie przygotowywano z nich gorzkie wyciągi i barwniki, a we współczesnej praktyce wspomina się także o wykorzystaniu substancji z grupy kwasynoidów w środkach ochrony roślin. W kompozycjach dobrze komponuje się z klonami, ewodiami, kalinami i dereniami, gdzie złożone liście tworzą delikatną fakturę.

Uprawa: W uprawie w Polsce sprawdza się stanowisko w pełnym słońcu lub w półcieniu, najlepiej osłonięte od wiatru, aby ograniczyć zimowe przesuszanie. Najkorzystniejsza jest gleba głębsza, próchniczna i żyzna, stale lekko wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe przemoczenie, jak i skrajna susza mogą skutkować słabszym wzrostem i przedwczesnym żółknięciem liści, jednak po ukorzenieniu drzewo znosi także krótsze okresy suszy. Sadzenie wykonuje się zwykle od marca do maja lub od września do listopada. Przy soliterze pozostawia się co najmniej 6–8 m wolnej przestrzeni na szerokość, a przy sadzeniu w rzędzie odstęp między drzewami wynosi około 5–7 m. Nawożenie najlepiej prowadzić organicznie, kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu stosowanym wiosną, aby przyrosty dobrze zdrewniały. Cięcie zwykle nie jest konieczne, ewentualne prześwietlenie korony wykonuje się zimą lub wczesną wiosną. Mrozoodporność w źródłach europejskich podaje się na poziomie około -20 °C, w osłoniętych miejscach nawet nieco niższą. Młode rośliny warto chronić przed mrozami bez okrywy śnieżnej ściółką i osłoną od wiatru. Spośród chorób i szkodników mogą pojawić się mszyce lub plamistości liści, zazwyczaj tylko przy stresie spowodowanym niewłaściwą glebą lub wilgotnością. W odróżnieniu od bożodrzewu (Ailanthus altissima) nie tworzy licznych odrostów korzeniowych i zwykle nie zachowuje się inwazyjnie, co ułatwia długoletnią pielęgnację. W nasadzeniach miejskich znosi zanieczyszczone powietrze, o ile strefa korzeniowa nie jest zagęszczona. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w młodym wieku i wymaga regularnego podlewania oraz zimowego zabezpieczenia bryły korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.02. 2026