Pięciornik Crantza 'Goldrausch' Potentilla crantzii 'Goldrausch'

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik Crantza 'Goldrausch' - niski, poduszkowato rozrastający się pięciornik z rodziny różowatych. Pochodzi z górskich populacji Europy, gdzie rośnie na nasłonecznionych grzbietach, w piargach i w płytkich szczelinach między kamieniami z szybkim odpływem wody, często na lekko wapiennym podłożu. Dlatego w ogrodzie wygląda naturalnie w miejscach, gdzie obecny jest kamień i żwir, a woda po deszczu nie zalega. Odmiana 'Goldrausch' to selekcja niemieckich szkółkarzy Hermanna Müssela i Hansa Simona, opisywana w uprawie jako zbiór z rejonu Monte Baldo w Alpach Południowych. Tworzy gęste kępy o dłoniasto podzielonych liściach, które są delikatnie owłosione i w łagodne zimy pozostają częściowo zielone. Wzrost jest powolny, a kępa zachowuje wyraźny zarys, dlatego roślina nadaje się także do mniejszych ogrodów skalnych, na obrzeża ścieżek lub do szczelin między kamiennymi płytami. W pełni rozwoju osiąga około 10–15 cm wysokości i mniej więcej 15–25 cm szerokości. Od kwietnia do czerwca nad liśćmi pojawiają się złocistożółte, pięciokrotne kwiaty, a przy sprzyjającym przebiegu lata może nastąpić krótsze, ponowne kwitnienie w sierpniu. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne owady zapylające, dzięki czemu nawet suche rabaty nabierają życia. W kompozycjach dobrze łączy się ze smagliczkami, macierzanką, niskimi rozchodnikami, goździkami, kostrzewami lub rozetowymi roślinami skalnymi, gdzie delikatna zieleń przeplata się z wyrazistą fakturą kamienia. W porównaniu z popularnym pięciornikiem krzewiastym ta bylina pozostaje wyraźnie niższa i nie zagłusza sąsiednich gatunków.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na otwartym stanowisku, gdzie liście po deszczu szybko obsychają. Odpowiada mu gleba przepuszczalna, raczej uboga, z udziałem składników mineralnych, typowo mieszanka żwirowa lub kamienista rabata. Dobrze reaguje na domieszkę wapienia i pH około 6,5–8,0, natomiast w czysto torfowych i długotrwale podmokłych glebach może zimą gnić. Zaleca się uprawę na łagodnym zboczu, na podwyższonej rabacie lub w kamiennym korycie, gdzie łatwiej kontrolować drenaż. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, później roślina znosi suszę lepiej niż nadmiar wilgoci. Nawożenie ogranicza się zwykle do lekkiej wiosennej dawki, ponieważ zbyt żyzna gleba sprzyja miękkiemu wzrostowi i skraca żywotność kępy. Po przekwitnieniu można przycinać pędy kwiatowe dla estetycznego wyglądu i pobudzenia dalszego kwitnienia, rozety liściowej nie przycina się. W naszych warunkach klimatycznych przy dobrym drenażu jest mrozoodporny do około -28 °C, większym problemem bywa zimowa wilgoć niż niska temperatura. Sadzi się od marca do października, gdy gleba nie jest zamarznięta, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Rośliny sadzi się w odstępach około 25 cm, orientacyjnie 16–20 szt. na m². Choroby i szkodniki pojawiają się sporadycznie, głównym zagrożeniem jest zarastanie chwastami w pierwszych sezonach, dlatego sprawdza się ściółka mineralna z drobnego żwiru.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.1. 2026