Pięciornik crantzii 'Goldrausch' - Potentilla crantzii 'Goldrausch' Potentilla crantzii 'Goldrausch'

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik crantzii 'Goldrausch' - niski, poduszkowato rozrastający się pięciornik z rodziny różowatych. Pochodzi z górskich populacji Europy, gdzie rośnie na słonecznych grzbietach, w gruzach i w płytkich szczelinach między kamieniami z szybkim odpływem wody, często na słabo wapiennych podłożach. W ogrodzie dlatego prezentuje się naturalnie w miejscach, gdzie czuć kamień i żwir, a woda po deszczu nie zalega. Odmiana 'Goldrausch' jest selekcją niemieckich hodowców Hermanna Müssela i Hansa Simona, w kulturze opisywana jako zbiór z obszaru Monte Baldo w południowych Alpach. Tworzy gęste kępy dłoniasto podzielonych liści, które są delikatnie owłosione i w łagodne zimy pozostają częściowo zielone. Wzrost jest powolny, a kępa utrzymuje czysty zarys, dzięki czemu nadaje się również do mniejszych skalniaków, na brzegi ścieżek lub do detali między płytami kamienia. W dojrzałości osiąga około 10–15 cm wysokości i około 15–25 cm szerokości. Od kwietnia do czerwca nad liśćmi pojawiają się złotożółte pięciopłatkowe kwiaty, przy sprzyjającej pogodzie latem może nastąpić krótsze kwitnienie w sierpniu. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne zapylacze, dzięki czemu nawet suche rabaty zyskają więcej życia. W kompozycji dobrze komponuje się z ubiorkami, macierzanką, niskimi rozchodnikami, goździkami, kostrzewami lub skalnicami rozetowymi, gdzie delikatna zieleń przeplata się z wyraźniejszą strukturą kamienia. W porównaniu do zwykłej pięciornika krzewiastego, bylina pozostaje znacznie niższa i nie przerasta sąsiednich gatunków.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu i na otwartym stanowisku, gdzie liście szybko schną po deszczu. Odpowiada mu przepuszczalna, raczej uboga gleba z mineralnym składnikiem, typowo żwirowa mieszanka lub kamienisty zagon. Dobrze reaguje na dodatek wapnia i pH około 6,5–8,0, w czysto torfowych i długo podmokłych glebach może zimą gnić. Wskazane jest uprawianie na łagodnym stoku, w podwyższonej grządce lub w kamiennym korycie, gdzie lepiej kontroluje się drenaż. Nawadnianie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długiej suszy, później roślina znosi suszę lepiej niż nadmierne nawodnienie. Nawożenie zazwyczaj ogranicza się do lekkiej wiosennej dawki, zbyt żyzna gleba sprzyja bardziej miękkiemu wzrostowi i skraca żywotność kępy. Po kwitnieniu można odcinać pędy kwiatowe dla czystszego wyglądu i dla wsparcia dalszego kwitnienia, rozetę liściową pozostawia się bez cięcia. W naszych warunkach, przy dobrym drenażu, jest mrozoodporna do około -28 °C, problemem jest raczej zimowa wilgoć niż niska temperatura. Sadzenie odbywa się od marca do października przy niezamarzniętej glebie, najlepiej wiosną lub wczesną jesienią. Rośliny sadzi się w odstępach około 25 cm, orientacyjnie 16–20 sztuk na m². Choroby i szkodniki pojawiają się tylko sporadycznie, ryzykiem jest głównie przerastanie chwastami w pierwszych sezonach, dlatego sprawdza się mineralny mulcz z drobnego żwiru.

Autor: Nikol | Data przeglądu: 8.1.2026