Pięciornik klinowaty Potentilla cuneata

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik klinowaty  - drobna roślina skalna pochodząca z Himalajów i przyległych obszarów Azji, w literaturze występuje także pod synonimem Potentilla ambigua. W naturze rośnie na nasłonecznionych, kamienistych zboczach i płytkich glebach, z których woda szybko odpływa, a korzenie się nie przegrzewają. Ma niski, poduszkowaty do lekko kobiercowego pokrój i drobno podzielone, zielone liście. Od czerwca do października wydaje pojedyncze żółte kwiaty o pięciu płatkach, które pojawiają się wielokrotnie przez całe lato, zwłaszcza po deszczu lub lekkim ochłodzeniu. Dorosła roślina osiąga 5–15 cm wysokości i podobną szerokość, w uboższych podłożach pozostaje niższa. W kompozycjach dobrze łączy się z niskimi rozchodnikami, skalnicami, macierzankami i kostrzewami, wnosząc czysty żółty akcent bez ciężkich mas liści. Dla pszczół i drobnych zapylaczy jest cenna zwłaszcza dzięki długiemu okresowi kwitnienia latem.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu i na otwartym stanowisku, gdzie liście szybko obsychają po deszczu. Odpowiada jej przepuszczalna, raczej uboga gleba z domieszką składników mineralnych, typowo mieszanka żwirowa lub kamienista rabata. Dobrze reaguje na domieszkę wapienia i pH około 6,5–8,0, w czysto torfowych i długotrwale podmokłych glebach może zimą gnić. Zaleca się uprawę na łagodnym zboczu, na rabacie podwyższonej lub w kamiennym korycie, gdzie łatwiej kontrolować drenaż. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długiej suszy, później roślina znosi suszę lepiej niż nadmiar wody. Nawożenie ogranicza się zwykle do lekkiej dawki wiosną, zbyt żyzna gleba sprzyja miękkiemu wzrostowi i skraca żywotność kępy. Po przekwitnieniu można przycinać pędy kwiatowe dla estetycznego wyglądu i pobudzenia dalszego kwitnienia, rozetę liściową pozostawia się bez cięcia. W naszych warunkach klimatycznych, przy dobrym drenażu, jest mrozoodporna do około -28 °C, problemem bywa raczej zimowa wilgoć niż niska temperatura. Sadzi się ją od marca do października przy niezamarzniętej glebie, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Rośliny sadzi się co około 25 cm, orientacyjnie 16–20 szt. na m². Choroby i szkodniki pojawiają się tylko sporadycznie, zagrożeniem jest przede wszystkim zarastanie chwastami w pierwszych sezonach, dlatego sprawdza się ściółka mineralna z drobnego żwiru.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02. 2026