Pięciornik lśniący - Potentilla nitida Potentilla nitida

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik dolomitowy - gatunek alpejski z południowych i południowo-zachodnich Alp oraz północnych Apenin. W naturze zasiedla nasłonecznione wapienne skały, szczeliny i osuwiska aż do dużych wysokości, gdzie gleba jest płytka, mineralna i szybko odprowadza wodę. Roślina tworzy gęste, poduszkowate kępy z krótkimi łodygami i drobnymi, często trójlistkowymi liśćmi, które są srebrzyście jedwabiste dzięki delikatnemu owłosieniu. Ta srebrzysta powierzchnia odbija światło i nadaje nasadzeniom wyrazisty rysunek nawet w miesiącach zimowych, ponieważ ulistnienie jest zimozielone lub półzimozielone. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub w parach, mają średnicę około 2–2,5 cm i barwę od jasnoróżowej do różowej, rzadko pojawiają się formy białe. Okres kwitnienia przypada na czerwiec-wrzesień. W wieku dorosłym osiąga wysokość około 2–10 cm i szerokość 15–30 cm. W kompozycji sprawdza się z skalnicami, goryczkami, smagliczkami, dzwonkami i niskimi rozchodnikami, ewentualnie jako srebrzysta obwódka przy kamiennych schodach.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu i na otwartym stanowisku, gdzie liście szybko schną po deszczu. Odpowiada mu przepuszczalna, raczej uboga gleba z mineralnym składnikiem, typowo żwirowa mieszanka lub kamienisty zagon. Dobrze reaguje na dodatek wapnia i pH około 6,5–8,0, w czysto torfowych i długo podmokłych glebach może zimą gnić. Wskazane jest uprawianie na łagodnym stoku, w podwyższonej grządce lub w kamiennym korycie, gdzie lepiej kontroluje się drenaż. Nawadnianie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długiej suszy, później roślina znosi suszę lepiej niż nadmierne nawodnienie. Nawożenie zazwyczaj ogranicza się do lekkiej wiosennej dawki, zbyt żyzna gleba sprzyja bardziej miękkiemu wzrostowi i skraca żywotność kępy. Po kwitnieniu można odcinać pędy kwiatowe dla czystszego wyglądu i dla wsparcia dalszego kwitnienia, rozetę liściową pozostawia się bez cięcia. W naszych warunkach, przy dobrym drenażu, jest mrozoodporna do około -28 °C, problemem jest raczej zimowa wilgoć niż niska temperatura. Sadzenie odbywa się od marca do października przy niezamarzniętej glebie, najlepiej wiosną lub wczesną jesienią. Rośliny sadzi się w odstępach około 25 cm, orientacyjnie 16–20 sztuk na m². Choroby i szkodniki pojawiają się tylko sporadycznie, ryzykiem jest głównie przerastanie chwastami w pierwszych sezonach, dlatego sprawdza się mineralny mulcz z drobnego żwiru.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02.2026