Pięciornik lśniący Potentilla nitida

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik lśniący - gatunek alpejski z południowych i południowo-zachodnich Alp oraz północnych Apeninów. W naturze zasiedla nasłonecznione skały wapienne, szczeliny i piarżyska aż po duże wysokości nad poziomem morza. Gleba jest tam płytka, mineralna i szybko odprowadza wodę. Roślina tworzy gęste, poduchowate kępy o krótkich pędach i drobnych, często trójlistkowych liściach. Liście są srebrzysto-jedwabiste dzięki delikatnemu owłosieniu. Ta srebrzysta powierzchnia odbija światło i nadaje nasadzeniu wyrazisty rysunek także w miesiącach zimowych, ponieważ ulistnienie jest zimozielone do półzimozielonego. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub parami i mają średnicę około 2–2,5 cm. Ich barwa waha się od jasnoróżowej po różową, rzadko spotyka się także formy białe. Okres kwitnienia przypada na czerwiec–wrzesień. Dorosła roślina osiąga około 2–10 cm wysokości i 15–30 cm szerokości. W kompozycjach dobrze łączy się ze skalnicami, goryczkami, smagliczkami, dzwonkami i niskimi rozchodnikami. Można ją też posadzić jako srebrzystą obwódkę przy kamiennych schodach. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu i na otwartym stanowisku, gdzie liście szybko obsychają po deszczu. Odpowiada jej przepuszczalna, raczej uboga gleba z udziałem składników mineralnych, typowo mieszanka żwirowa lub rabata kamienista. Dobrze reaguje na dodatek wapnia i pH około 6,5–8,0. W glebach czysto torfowych i długotrwale podmokłych może zimą gnić. Zaleca się uprawę na łagodnym zboczu, na podwyższonej rabacie lub w kamiennym korycie, gdzie łatwiej kontrolować drenaż. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy. Później roślina znosi suszę lepiej niż nadmiar wilgoci. Nawożenie ogranicza się zwykle do lekkiej dawki wiosną. Zbyt żyzna gleba sprzyja miękkiemu wzrostowi i skraca żywotność kępy. Po przekwitnięciu można usuwać pędy kwiatowe, co poprawia wygląd i pobudza do ponownego kwitnienia. Rozetę liściową pozostawia się bez cięcia. W naszych warunkach klimatycznych, przy dobrym drenażu, roślina jest mrozoodporna do około -28 °C. Problemem jest raczej zimowa wilgoć niż niska temperatura. Sadzenie wykonuje się od marca do października, gdy gleba nie jest zamarznięta, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Rośliny sadzi się w rozstawie około 25 cm, orientacyjnie 16–20 szt. na m². Choroby i szkodniki występują sporadycznie. Głównym zagrożeniem jest zarastanie chwastami w pierwszych sezonach, dlatego sprawdza się ściółka mineralna z drobnego żwiru.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02. 2026