Pięciornik trójzębny 'Nuuk' - Potentilla tridentata 'Nuuk' Potentilla tridentata 'Nuuk'

Opis szczegółowy produktu

Pięciornik trójdzielny 'Nuuk' - botanicznie często określany jako Sibbaldiopsis tridentata 'Nuuk', pochodzi z gatunku rozpowszechnionego w chłodnych i górskich rejonach północno-wschodniej Ameryki Północnej i Grenlandii. Odmiana 'Nuuk' to selekcja o wyraźnie zwartym pokroju, która w ogrodach sprawdza się jako zimozielona roślina okrywowa do skalniaków i na rabaty żwirowe. Tworzy niskie, gęste poduszki, zazwyczaj o wysokości 10–20 cm i szerokości 30–45 cm. Liście są trójlistkowe, z typowymi trzema klapami na końcach listków, o intensywnie zielonym i wyraźnie błyszczącym kolorze, przy ochłodzeniu przebarwiają się na winny lub brązowy kolor i pozostają dekoracyjne również zimą. Od połowy maja do czerwca na częściowo pokładających się łodygach pojawiają się pojedyncze kwiaty z pięcioma białymi płatkami korony i jasnymi pręcikami. Kwiat jest atrakcyjny dla drobnych zapylaczy, a w kompozycji dobrze uzupełnia skalnice, rozchodniki, macierzanki i niskie trawy ozdobne, ewentualnie wiosenne rośliny cebulowe między kamieniami. Dzięki niskiemu wzrostowi nadaje się również na obrzeża ścieżek i do suchych murków, gdzie liście podkreślają strukturę kamienia.

Uprawa: Pełne słońce jest wskazane, w cieplejszych nizinach również lekki półcień, idealnie w przewiewnym miejscu z szybkim osychaniem liści. Gleba powinna być przepuszczalna, kamienista do piaszczystej, raczej uboga, o zalecanym pH około 5,0–7,0. Podlewanie po ukorzenieniu jest umiarkowane, roślina toleruje krótkotrwałą suszę, natomiast zimowe przelanie może prowadzić do obumierania środka kępy. Sadzenie odbywa się od marca do października, najlepiej wiosną. Zalecany rozstaw wynosi około 30 cm, co odpowiada mniej więcej 8–11 roślinom na 1 m², w zależności od wymaganego zagęszczenia łanu. Mrozoodporność według źródeł ogrodniczych podawana jest do około −25 °C, w większości obszarów Czech zimuje bez okrywy, podczas silnych mrozów w wietrznych miejscach pomocne jest zimowe osłanianie gałęziami iglaków. Nawożenie jest umiarkowane, wskazana jest niewielka dawka kompostu wiosną lub nawóz mineralny o niższej zawartości azotu. Cięcie nie jest wykonywane, jedynie wiosną wyczesuje się suche liście. Ze szkodników mogą pojawić się ślimaki wiosną, choroby są rzadkie przy wystarczająco przepuszczalnej glebie. W pojemnikach sprawdza się głębsza miska z drenażem z keramzytu i podłoże do skalniaków, uzupełnione żwirem. Ściółka z drobnego kamienia chroni szyjkę korzeniową przed mokrym śniegiem i ogranicza zachwaszczenie. Przy zbyt gęstym zroście po kilku latach kępy łatwo odmładza się przez podział wiosną. Przyjazność dla pszczół jest szczególnie widoczna w czasie, gdy w suchych nasadzeniach kwitnie mniej gatunków. Dla początkujących kluczowe jest nieprzelanie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.02.2026