Pieris 'Forest Flame' Pieris japonica 'Forest Flame'

Opis szczegółowy produktu

Pieris 'Forest Flame' - starszy brytyjski wybór, odkryty według źródeł ogrodniczych jako przypadkowa siewka w szkółce Sunningdale Nursery około 1946 roku. W literaturze czasami zaliczany bliżej grupy mieszańców z udziałem Pieris floribunda lub P. forrestii, jednak w praktyce ogrodniczej powszechnie sprzedawany jako Pieris japonica 'Forest Flame'. Tworzy gęsty, wyprostowany do szeroko stożkowatego, zimozielony krzew, który w warunkach Polski zazwyczaj osiąga 0,8–1,5 m wysokości i około 0,8–1,5 m szerokości, wolniej niż zwykłe krzewy liściaste. Główną ozdobą są wąsko lancetowate, błyszczące liście, które wiosną wyrastają ognisto czerwone, następnie przechodzą przez łososiowo-różowy i kremowy do ciemnozielonego. W marcu do maja, w zależności od przebiegu wiosny i stanowiska, wytwarza 10–15 cm długie grona białych, woskowych, dzwonkowatych kwiatów z delikatnym różowym odcieniem w pąku. Odmiana prezentuje się bardzo czysto obok rododendronów, azalii, skimii, paproci, tawułek lub traw wrzosowiskowych. Ponieważ jest wiecznie zielony, pozostaje dekoracyjny przez cały rok. Wczesne wiosenne kwitnienie jest korzystne dla zapylaczy. Podobnie jak inne pierisy, jest jednak trujący dla ludzi i zwierząt po spożyciu. W osłoniętych przedogródkach lub przy wejściu do domu tworzy spokojną, całoroczną zieloną scenerię, która wiosną rozświetla się nowymi pędami, a w okresie kwitnienia wygląda delikatnie, niemal porcelanowo.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu, ewentualnie w łagodniejszym cieniu, gdzie ma stabilniejszą wilgotność. Pełne słońce odpowiada mu tylko w wilgotnej i zimnej glebie, w przeciwnym razie może dojść do poparzenia liści. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna, dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, ale bez zastojów wody. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje pH i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie przeprowadza się niskimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, po kwitnieniu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub nadać kształt. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około -20 °C, na terenach górskich zaleca się zimowe zacienienie przed wiosennym słońcem. Choroby występują głównie przy złym drenażu, gdzie może dojść do infekcji korzeni przez grzyby powodujące więdnięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.3.2026