Pieris 'Forest Flame' Pieris japonica 'Forest Flame'

Opis szczegółowy produktu

Pieris 'Forest Flame' - starsza brytyjska odmiana, która według źródeł szkółkarskich została odkryta jako przypadkowa siewka w szkółce Sunningdale Nursery około 1946 roku. W literaturze bywa niekiedy zaliczana do grupy mieszańców z udziałem Pieris floribunda lub P. forrestii, w praktyce ogrodniczej jest jednak powszechnie sprzedawana jako Pieris japonica 'Forest Flame'. Tworzy gęsty, wzniesiony do szeroko stożkowatego, zimozielony krzew, który w Polsce dorasta zwykle do 0,8–1,5 m wysokości i około 0,8–1,5 m szerokości, rosnąc wolniej niż typowe krzewy liściaste. Główną ozdobą są wąskolancetowate, błyszczące liście, które wiosną wybijają w ognistej czerwieni, a następnie przechodzą przez łososiowy róż i krem do ciemnej zieleni. Od marca do maja, w zależności od przebiegu wiosny i stanowiska, wydaje grona białych, woskowatych, dzwonkowatych kwiatów o długości 10–15 cm, z delikatnym różowym nalotem w pąkach. Odmiana prezentuje się bardzo czysto obok rododendronów, azalii, skimii, paproci, żurawek czy traw wrzosowiskowych. Ponieważ jest zimozielona, pozostaje dekoracyjna przez cały rok. Dla zapylaczy cenne jest jej wczesnowiosenne kwitnienie. Podobnie jak inne pierisy, po spożyciu jest jednak trująca dla ludzi i zwierząt. W osłoniętych ogródkach przed domem lub przy wejściu tworzy spokojne, przez cały rok zielone tło, które wiosną rozpala się nowymi przyrostami, a w czasie kwitnienia wygląda delikatnie, niemal porcelanowo.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu, ewentualnie w lekkim cieniu, gdzie wilgotność jest stabilniejsza. Pełne słońce odpowiada mu tylko na wilgotnej i chłodnej glebie, w przeciwnym razie może dochodzić do poparzenia liści. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna, dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, ale nie podmokła. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje pH i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie przeprowadza się niskimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zwykle nie jest konieczne, po kwitnieniu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub skorygować kształt. Mrozoodporność dorosłych roślin sięga około -20 °C, w rejonach górskich zaleca się zimowe cieniowanie przed wiosennym słońcem. Choroby występują przede wszystkim przy złym drenażu, gdzie może dochodzić do porażenia korzeni przez grzyby wywołujące więdnięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.3. 2026