Pieris japoński 'Bonfire' Pieris japonica 'Bonfire'

Opis szczegółowy produktu

Pieris japoński 'Bonfire' - zimozielona ozdobna odmiana pierisa japońskiego, ceniona przede wszystkim za intensywnie czerwone młode przyrosty, ciemnozielone ulistnienie i obfite białe kwitnienie. W ciągu roku kilkakrotnie zmienia swój barwny charakter, a najefektowniej prezentuje się w okresie wypuszczania nowych pędów. Rośnie wolno do umiarkowanie szybko, gęsto, zwarcie, przyjmując szeroki krzewiasty do zaokrąglonego pokrój. W wieku dojrzałym osiąga około 1–1,5 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Rozgałęzienie jest gęste, a roślina także z wiekiem zachowuje zwarty charakter. Liście są zimozielone, skórzaste, błyszczące, eliptyczne do wąskolancetowatych, o długości około 5–10 cm. Starsze liście mają intensywnie do ciemnozielonej barwę, natomiast nowe przyrosty wyrastają w rzucającym się w oczy jaskrawoczerwonym do brązowoczerwonego kolorze. Stopniowo przechodzą przez odcienie brązu w zieleń. Właśnie kontrast czerwonych młodych liści ze starszymi, ciemnozielonymi należy do głównych cech odmiany. Pąki kwiatowe zawiązują się już w poprzednim sezonie i utrzymują się na roślinie przez zimę. Kwitnie zazwyczaj od marca do kwietnia, czasem aż do maja. Drobne kwiaty są białe do kremowobiałych, dzbankowato-dzwonkowate, przypominające kwiaty konwalii. Zebrane są w obfite, przeważnie zwisające kwiatostany groniaste. Po przekwitnieniu mogą tworzyć się drobne kuliste torebki, które stopniowo brązowieją i nie mają większego znaczenia ozdobnego. Podobnie jak inne pierisy roślina zawiera substancje toksyczne i nie nadaje się do spożycia. Jest dobrze mrozoodporna, do około −23 do −26 °C. W surowe zimy uszkodzeniu mogą ulec przede wszystkim młode przyrosty i pąki kwiatowe.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu lub w lekkim cieniu, gdzie wilgotność jest bardziej stabilna. Pełne słońce odpowiada mu jedynie w wilgotnej i chłodnej glebie, w przeciwnym razie może dochodzić do oparzeń liści. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna, dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, lecz nie podmokła. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje pH i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie przeprowadza się niewielkimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zwykle nie jest konieczne, po przekwitnieniu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub skorygować kształt. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około -20 °C, w rejonach górskich zaleca się zimowe cieniowanie chroniące przed wiosennym słońcem. Choroby występują głównie przy złym drenażu, gdy może dochodzić do porażenia korzeni przez grzyby wywołujące więdnięcie.

Autor: Kamila | Rewizja: 9. 9. 2026