Pieris japoński 'Red Mill' Pieris japonica 'Red Mill'

Opis szczegółowy produktu

Pieris japoński 'Red Mill' - zimozielona odmiana ozdobna, wyróżniająca się przede wszystkim intensywnie czerwonymi młodymi przyrostami, błyszczącymi ciemnozielonymi liśćmi i białymi kwiatami. Kontrast barw między młodym a dojrzałym ulistnieniem jest najsilniejszy wiosną, nowe przyrosty mogą jednak pojawiać się także później w ciągu sezonu wegetacyjnego. Rośnie wolno do umiarkowanie szybko, gęsto, od wzniesionego do szeroko krzaczastego pokroju. W młodości jest dość zwarty, później tworzy wyższy, zaokrąglony krzew. W wieku dojrzałym osiąga zwykle około 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości, a w bardzo starszym wieku, w sprzyjających warunkach, może być jeszcze okazalszy. Liście są zimozielone, skórzaste, błyszczące, wąskoeliptyczne do lancetowatych, długości około 5–10 cm. Dojrzałe liście mają soczyście do ciemnozielonej barwę. Nowe liście rozwijają się w wyraźnie intensywnej czerwieni do karminowej czerwieni, a następnie przechodzą przez odcienie brązowoczerwone i brązowe w zieleń. Czerwone zabarwienie młodych przyrostów jest zazwyczaj wyraziste i utrzymuje się stosunkowo długo. Pąki kwiatowe zawiązują się już w poprzednim roku i pozostają na krzewie przez zimę. Kwitnie zwykle w marcu i kwietniu, niekiedy do początku maja. Kwiaty są drobne, białe do kremowobiałych, dzbankowato-dzwonkowate, przypominające wyglądem kwiaty konwalii. Pojedyncze kwiaty zebrane są w liczne zwisające, bogato rozgałęzione groniaste wiechy, wyrastające głównie na końcach pędów. Białe kwiaty tworzą wyrazisty kontrast z ciemnym zimozielonym ulistnieniem, a później także z czerwonymi młodymi przyrostami. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się drobne kuliste torebki, które w trakcie dojrzewania brązowieją i nie mają większej wartości ozdobnej. Podobnie jak inne pierisy roślina zawiera substancje toksyczne i nie jest przeznaczona do spożycia. Jest dobrze mrozoodporny, do około −23 do −26 °C. Przy bardzo silnych mrozach wrażliwsze mogą być przede wszystkim najmłodsze pędy i pąki kwiatowe.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu, ewentualnie w lekkim cieniu, gdzie wilgotność jest bardziej stabilna. Pełne słońce odpowiada mu tylko na wilgotnej i chłodnej glebie, w przeciwnym razie może dochodzić do poparzenia liści. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5–5,5, próchniczna, dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, ale nie podmokła. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje odczyn i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie wykonuje się niewielkimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zwykle nie jest konieczne, po przekwitnięciu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub skorygować kształt. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około −23 do −26 °C, w rejonach górskich zaleca się zimowe cieniowanie przed wiosennym słońcem. Choroby występują głównie przy złym drenażu, gdzie może dochodzić do porażenia korzeni przez grzyby wywołujące więdnięcie.

Autor: Kamila | Rewizja: 9. 9. 2026