Pieris japoński 'Temple Bells' Pieris japonica 'Temple Bells'

Opis szczegółowy produktu

Pieris japoński 'Temple Bells' – zimozielona odmiana pieris japońskiego, ceniona za gęsty, kompaktowy wzrost, błyszczące ciemnozielone liście, efektownie wybarwione młode przyrosty oraz obfite białe kwiaty. Jest dekoracyjny przez cały rok, a wiosną zachwyca jednoczesnym kwitnieniem i kolorystycznie odmiennym młodym ulistnieniem. Rośnie wolno do umiarkowanie szybko, gęsto, w pokroju szeroko wzniesionym aż do zaokrąglonego. W młodości jest kompaktowy, z wiekiem stopniowo się rozszerza, tworząc regularny, bogato rozgałęziony krzew. Po około dziesięciu latach osiąga wysokość około 0,8–1 m, w dojrzałości zazwyczaj dorasta do około 1–1,5 m wysokości i podobnej szerokości. Liście są zimozielone, skórzaste, podłużnie eliptyczne aż do lancowatych, o długości około 5–10 cm. Starsze ulistnienie jest nasycone, ciemnozielone i błyszczące. Bardzo dekoracyjne są młode wiosenne przyrosty, które pojawiają się w odcieniach od brązowych po miedziano-czerwone, a w fazie dojrzewania stopniowo przechodzą przez jasną zieleń do ciemnozielonej. Pąki kwiatowe zawiązują się już w poprzednim sezonie i pozostają na krzewie przez całą zimę. Kwitnie obficie zazwyczaj od marca do kwietnia, w chłodniejszych regionach kwitnienie może trwać do początku maja. Drobne kwiaty są czystobiałe do kremowobiałych, baneczkowate lub dzwoneczkowe i przypominają kwiaty konwalii. Poszczególne kwiaty zebrane są w liczne zwisające, rozgałęzione grona, które powstają przede wszystkim na końcach pędów. Kwiatostany mogą osiągać około 10–15 cm długości i w czasie pełnego rozkwitu wyraźnie odznaczają się na tle ciemnego ulistnienia. Odmiana ta jest ceniona właśnie za regularne i obfite kwitnienie. Doskonale sprawdzi się jako soliter oraz w grupach roślin zimozielonych, wśród rododendronów i azalii, w ogrodach w stylu japońskim, przedogródkach i mniejszych kompozycjach ogrodowych. Dzięki wolniejszemu wzrostowi i całorocznemu ulistnieniu pozostaje wyraźnym elementem strukturalnym ogrodu również poza okresem kwitnienia.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu, ewentualnie w łagodniejszym cieniu, gdzie ma stabilniejszą wilgotność. Pełne słońce odpowiada mu tylko w wilgotnej i zimnej glebie, w przeciwnym razie może dojść do poparzenia liści. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna, dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, ale bez zastojów wody. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje pH i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie przeprowadza się niskimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, po kwitnieniu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub nadać kształt. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około -20 °C, na terenach górskich zaleca się zimowe zacienienie przed wiosennym słońcem. Choroby występują głównie przy złym drenażu, gdzie może dojść do infekcji korzeni przez grzyby powodujące więdnięcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026