Pieris japoński 'Temple Bells' Pieris japonica 'Temple Bells'

Opis szczegółowy produktu

Pieris japoński 'Temple Bells' - zimozielona odmiana pierisu japońskiego, ceniona za gęsty, zwarty wzrost, błyszczące ciemnozielone liście, efektownie wybarwione młode przyrosty i obfite białe kwiaty. Pozostaje dekoracyjna przez cały rok, a wiosną jednocześnie zdobią ją kwiaty i odmiennie zabarwione młode liście. Rośnie wolno do umiarkowanie szybko, gęsto, a jej pokrój jest szeroko wzniesiony do zaokrąglonego. W młodości jest zwarta, z wiekiem stopniowo się rozrasta i tworzy regularny, bogato rozgałęziony krzew. Po około dziesięciu latach osiąga mniej więcej 0,8–1 m wysokości. W wieku dojrzałym dorasta zwykle do około 1–1,5 m wysokości i podobnej szerokości. Liście są zimozielone, skórzaste, podłużnie eliptyczne do lancetowatych, długości około 5–10 cm. Starsze ulistnienie jest intensywnie do ciemnozielonego i błyszczące. Bardzo dekoracyjne są młode wiosenne przyrosty w odcieniach od brązowych po miedzianoczerwone. W miarę dojrzewania przechodzą one przez jasną zieleń w ciemną zieleń. Pąki kwiatowe zawiązują się już w poprzednim sezonie i pozostają na krzewie przez zimę. Roślina kwitnie obficie zwykle w marcu i kwietniu, a w chłodniejszych regionach kwitnienie może trwać do początku maja. Drobne kwiaty są czysto białe do kremowobiałych, dzbankowate do dzwonkowatych i przypominają kwiaty konwalii. Zebrane są w liczne zwisające, rozgałęzione wiechy, które powstają głównie na końcach pędów. Kwiatostany osiągają około 10–15 cm długości i w pełni kwitnienia wyraźnie odcinają się od ciemnego ulistnienia. Odmiana jest ceniona właśnie za regularne i obfite kwitnienie. Sprawdza się jako soliter oraz w grupach roślin zimozielonych, wśród rododendronów i azalii. Pasuje także do ogrodów w stylu japońskim, przedogródków i mniejszych kompozycji ogrodowych. Dzięki wolniejszemu wzrostowi i całorocznemu ulistnieniu pozostaje wyrazistym elementem struktury ogrodu również poza okresem kwitnienia.

Uprawa: Pieris uprawia się w półcieniu, ewentualnie w lekkim cieniu, gdzie wilgotność podłoża jest bardziej stabilna. Pełne słońce odpowiada mu tylko na wilgotnej i chłodnej glebie, w przeciwnym razie liście mogą ulegać poparzeniom. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna i dobrze przepuszczalna. Powinna być stale lekko wilgotna, ale nie podmokła. Rośliny sadzi się od marca do października. Ściółka z kory sosnowej stabilizuje pH i utrzymuje wilgoć. W pojemnikach stosuje się podłoże do rododendronów. Podlewanie jest niezbędne zwłaszcza latem i po posadzeniu. Nawożenie prowadzi się niskimi dawkami nawozów przeznaczonych dla roślin kwasolubnych. Cięcie zwykle nie jest konieczne. Po kwitnieniu można usunąć przekwitłe kwiatostany lub skorygować kształt krzewu. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około -20 °C. W rejonach górskich zaleca się zimowe cieniowanie chroniące przed wiosennym słońcem. Choroby występują głównie przy złym drenażu, gdy korzenie mogą zostać zaatakowane przez grzyby powodujące więdnięcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026