Pigwa 'Bereczki' Cydonia oblonga 'Bereckého'

Opis szczegółowy produktu

Pigwa 'Bereckego' - stara węgierska odmiana nazwana na cześć pomologa Máté Bereczkiego. Należy do pigw z dużymi owocami, które mają kształt gruszki i intensywny, aromatyczny zapach. Gatunek podstawowy pochodzi z obszaru Kaukazu, Iranu, Zakaukazia i Małej Azji, skąd pigwy rozprzestrzeniły się do europejskich sadów jako rośliny owocowe i ozdobne. Korona jest szeroko zaokrąglona, liście jajowate, nasycone zielone, od spodu delikatnie filcowate. W maju rozkwitają duże białe lub jasnoróżowe kwiaty, które wabią pszczoły. Owoce są duże, szeroko gruszkowate, żółte, bardzo wonne, z twardym miąższem. Na surowo pozostają twarde i cierpkie, natomiast po obróbce termicznej rozwija się słodko-winny, aromatyczny, a nawet lekko korzenny smak. Zbiór odbywa się od października do listopada, a owoce w chłodnym miejscu zachowują świeżość przez kilka tygodni. W kuchni wykorzystuje się je do przygotowania marmolady, żele, konfitur (ser pigwowy), kompotów, syropów, likierów, pieczonych deserów oraz do aromatyzowania mieszanek jabłkowych i gruszkowych. Odmiana jest samopylna.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłej i osłoniętej lokalizacji, gdzie pędy oraz aromatyczne owoce mogą dobrze dojrzeć. Odpowiednie są niskie i średnie wysokości; w chłodniejszych miejscach pomaga ekspozycja południowa lub południowo-zachodnia oraz osłona od wiatru. Gleba powinna być głęboka, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, przepuszczalna, żyzna, równomiernie wilgotna, o pH około 6,0–7,2. Długotrwałe zastoiska wody, ciężka, nieprzepuszczalna glina oraz sucha, płytka gleba pogarszają wzrost i jakość owoców. Po posadzeniu drzewka z gołym korzeniem z nadmiarowymi pędami poddaje się cięciu formującemu, aby wyrównać proporcje między częścią nadziemną a podziemną. Pędy wierzchołkowe wystarczy skrócić o około jedną trzecią. W przypadku sadzenia soliterowego zachowuje się odstęp 3–4 m. Po posadzeniu pomocna jest podpora, regularne podlewanie oraz ściółkowanie strefy korzeniowej. W kolejnych latach utrzymuje się koronę w sposób prześwietlony, a później cięcie ogranicza się do usuwania gałęzi zagęszczających i uszkodzonych. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną odpowiedni jest kompost; nadmiar azotu sprzyja zbyt miękkiemu wzrostowi. W pojemniku uprawia się jedynie młode drzewka lub formy słabiej rosnące, w dużej objętości z zapewnionym drenażem. Mrozoodporność zdrewniałych pędów wynosi około −20 °C do −25 °C, natomiast kwiaty mogą zostać uszkodzone przez późnowiosenne przymrozki.

Autor: Krystyna | Rewizja: 01.07.2026