Pitaya 'JC02' Hylocereus hybridum 'JC02'

Opis szczegółowy produktu

Pitaya 'JC02' - w nowszej nomenklaturze często włączana także do szerszego kręgu rodzaju Selenicereus, to odmiana pitai, czyli smoczego owocu, uprawiana dla atrakcyjnych owoców o czerwonym do ciemnoróżowego miąższu oraz dla silnego, szybkiego wzrostu. Według źródeł szkółkarskich materiał ten pochodzi z Gwatemali, a później został wyselekcjonowany na Wyspach Kanaryjskich ze względu na dobrą plenność i jakość owoców. Roślina tworzy trójkanciaste lub wielożebrowe, zielone, członowane pędy o płytko falistych krawędziach i drobnych cierniach. Przy podporze rośnie jako kaktus pnący i w osłoniętych warunkach może osiągnąć około 3–6 m wysokości i około 1–2 m szerokości, zależnie od cięcia i sposobu prowadzenia. Latem, najczęściej od czerwca do września, zakwita dużymi, efektownymi, białymi nocnymi kwiatami o długości około 20–30 cm, które otwierają się wieczorem i zamykają do przedpołudnia. Po nich pojawiają się owalne do jajowatych owoce o intensywnie różowej do czerwonej skórce oraz czerwonym do purpuroworóżowego miąższu. Masa owocu wynosi zwykle około 300–500 g, smak jest słodki, orzeźwiający i soczysty. Owoce zawierają witaminę C, błonnik, składniki mineralne oraz barwniki z grupy betalain. Odmiana jest ceniona także za atrakcyjny wygląd, dzięki czemu sprawdza się jednocześnie jako roślina użytkowa i efektowny okaz kolekcjonerski. Podaje się ją jako samopylną, jednak niektóre źródła szkółkarskie zalecają zapylenie krzyżowe lub przynajmniej zapylanie ręczne dla wyższego i pewniejszego plonu, dlatego w pobliżu innej pitai o tym samym terminie kwitnienia plon jest zwykle lepszy. Jako odpowiednie zapylacze wymienia się na przykład Hylocereus undatus, H. purpusii lub inne równocześnie kwitnące mieszańce pitai.

Uprawa: W warunkach Polski Hylocereus hybridum 'JC02' najlepiej uprawia się jako roślinę pojemnikową w szklarni, ogrodzie zimowym lub latem na bardzo ciepłym, osłoniętym tarasie. Wymaga maksimum światła, jednak pod szkłem w najostrzejszym słońcu letnim korzystne może być lekkie cieniowanie, aby nie dochodziło do poparzenia pędów. Podłoże powinno być bardzo przepuszczalne, przewiewne i raczej próchniczne, odpowiednia jest mieszanka do kaktusów epifitycznych z dodatkiem składnika mineralnego. Zalecane pH wynosi około 5,5–6,5. W okresie wzrostu roślina potrzebuje regularnego, ale umiarkowanego podlewania i nawożenia mniejszymi dawkami, zimą utrzymuje się ją tylko lekko wilgotną. Długotrwałe przelanie szybko prowadzi do gnicia. Aktywny wzrost przebiega w temperaturze około 20–30 °C, zimą temperatura nie powinna długotrwale spadać poniżej 5–10 °C. Krótkotrwale może znieść nawet wartości około 0 °C, ale w polskim klimacie nie jest to roślina niezawodnie mrozoodporna w gruncie. Sadzenie lub przesadzanie zaleca się od kwietnia do czerwca. Ponieważ jest to kaktus pnący, potrzebuje solidnej podpory i regularnego przywiązywania. Cięcie wykonuje się w razie potrzeby, aby ukierunkować wzrost i pobudzić rozgałęzianie. Przy uprawie na owoce ważne jest ręczne zapylanie nocą lub rano, zwłaszcza w uprawie pod szkłem. Ze szkodników mogą pojawić się wełnowce, przędziorki i tarczniki, z chorób głównie zgnilizny przy przelaniu. Dla początkujących najważniejsze jest połączenie dużej ilości światła, ciepła, podpory i doskonałego odpływu wody. Rozstaw roślin w szklarni wynosi zwykle około 1,5–2 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.03. 2026