Płomyk covillei Phlox covillei

Opis szczegółowy produktu

Płomyk covillei - pochodzi z zachodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie wysoko w górach na kamienistych wychodniach, w rzadkich zbiorowiskach trawiastych i w szczelinach skalnych. W naturze jest przyzwyczajony do szybkiego przesychania po deszczu, dużych wahań temperatury oraz ubogich, mineralnych podłoży. W ogrodzie tworzy ściśle poduchowaty, zimozielony bochenek, który stopniowo rozrasta się wszerz dzięki krótkim rozgałęzieniom i ukorzenianiu się w wierzchniej warstwie gleby. Wąskie, szydlaste do równowąskich liście pozostają świeżo zielone także zimą i utrzymują strukturę nasadzenia w okresie, gdy większość roślin skalnych odpoczywa. Wiosną, zwykle w kwietniu i maju, nad liśćmi pojawiają się drobne białe kwiaty o średnicy do około 1 cm, z pięcioma odwrotnie jajowatymi płatkami korony, często lekko wyciętymi na końcu. Kwiaty są pojedyncze i czyste, wyglądają dyskretnie i elegancko, a przy tym przyciągają wczesne owady zapylające. Roślina zwykle nie przekracza 5–10 cm wysokości, a w dobrych warunkach osiąga 20–30 cm szerokości. Delikatna faktura jest cenna między kamieniami, na murkach, w alpinarium i w kamiennych korytach, gdzie dobrze komponuje się ze smagliczkami, skalnicami, rozchodnikami czy niskimi goździkami. Dzięki niskiemu pokrojowi wygląda naturalnie także jako podszyt przed wyższymi roślinami skalnymi lub niewielkimi iglakami i może tworzyć jasne wysepki w ściśle mineralnych kompozycjach.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym od wiatru i w glebie o doskonałym drenażu, najlepiej gliniasto-piaszczystej z dodatkiem żwiru lub grysu. W ciężkich, zimą podmokłych glebach grozi gnicie szyjki korzeniowej, dlatego często sprawdza się podwyższone stanowisko i mineralna ściółka z drobnego grysu, która utrzymuje liście w czystości i ogranicza wahania wilgotności. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, długotrwałe przelanie jest niewskazane. W pojemnikach stosuje się przepuszczalne podłoże z dodatkiem żwiru i warstwą drenażową, zimą ważne jest, aby doniczka nie stała w wodzie. Nawożenie zwykle ogranicza się do niewielkiej ilości kompostu lub niskich dawek zrównoważonego nawozu wiosną, przenawożenie zwiększa podatność na przemarzanie i skraca żywotność poduchy. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 12–16 roślinom na m². Kępa z czasem się zagęszcza i po kilku latach można ją podzielić i odmłodzić, aby utrzymać zwarty pokrój. Cięcie nie jest wymagane, po kwitnieniu ewentualnie usuwa się przekwitłe kwiatostany i suche części. Szkodniki pojawiają się raczej wyjątkowo, w stale wilgotnych miejscach mogą szkodzić ślimaki, a w zbyt gęstych nasadzeniach może wystąpić mączniak prawdziwy. W naszych warunkach klimatycznych jest mrozoodporny do około -34 °C, bardziej wrażliwy bywa na zimową wilgoć niż na sam mróz, dlatego w ogrodach skalnych zaleca się suche zimowe stanowisko.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.02. 2026