Płomyk Douglasa 'Eva' Phlox douglasii 'Eva'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk Douglasa 'Eva' - pochodzi z suchych, kamienistych siedlisk zachodniej części Ameryki Północnej, od południowo-zachodniej Kanady po zachód USA, gdzie rośnie w szczelinach skał, na żwirowych namuliskach i na płytkich glebach szybko przesychających nad kamienistym podłożem. Odmiana 'Eva' nawiązuje do tego alpejskiego charakteru niskim, poduchowatym pokrojem i szybkim zwieraniem się nasadzenia w ciągu pierwszych 1–2 lat. W pełni rozwoju dorasta zwykle do 5–10 cm i rozrasta się na szerokość około 30–40 cm, zachowując zimozielone, wąskorównowąskie do igiełkowatych liście w ciemnozielonym kolorze, które także poza okresem kwitnienia tworzą delikatną, gęstą fakturę. W kwietniu i maju nad liśćmi pojawiają się talerzykowate kwiaty w odcieniach od jasnoliliowego do fioletoworóżowego z ciemniejszym oczkiem. Kwiaty zebrane są zazwyczaj w krótkie, szczytowe pęczki i u tej odmiany mogą być lekko pachnące. Dzięki gęstemu okryciu gleby roślina sprawdza się jako bylina okrywowa do skalniaków, na obrzeża rabat, do szczelin murków i między kamienie ścieżek, gdzie jednocześnie ogranicza zachwaszczenie. W kompozycjach dobrze komponuje się z rozchodnikami, macierzankami, smagliczkami, niskimi kosaćcami czy karłowymi iglakami. Wiosną dostarcza nektaru pszczołom i wczesnym motylom, nie tworzy cierni.

Uprawa: Sadzi się ją w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie, przy czym zaleca się stanowisko osłonięte od wiatru, z dobrą cyrkulacją powietrza, która wyraźnie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, a zarazem dobrze przepuszczalnej. W cięższych glebach wprowadza się kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, w pojemnikach zapewnia się warstwę drenażową i niezawodny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Podlewa się bezpośrednio przy korzeniach, unikając zraszania liści, latem utrzymuje się glebę regularnie wilgotną, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzewaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Na bieżąco usuwa się przekwitłe kwiatostany, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę o stabilnej objętości podłoża i na zimę chroni ją przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, przy zapewnieniu podlewania i z odpowiednim wyprzedzeniem przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada, by nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026