Płomyk Douglasa 'Ochsenblut' Phlox douglasii 'Ochsenblut'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk Douglasa 'Ochsenblut' - nazwa odmiany 'Ochsenblut', dosłownie „wola krew”, nawiązuje do intensywnie czerwonej barwy kwiatów. Roślina tworzy bardzo gęsty, niski kobierzec z drobnych, wąskolancetowatych liści, które są zimozielone i nadają nasadzeniu delikatną, regularną fakturę. W polskich ogrodach kępa osiąga zwykle 5–10 cm wysokości i około 25–35 cm szerokości, rozrasta się powoli i nie zagłusza sąsiednich roślin skalnych. Od kwietnia do czerwca ponad poduchą wyrastają krótkie pędy o wysokości około 10–20 cm z pięciopłatkowymi kwiatami o średnicy około 2 cm w kolorze ciemnoczerwonym do karminowego, często z delikatnie ciemniejszym oczkiem. Kwiaty nie są wyraźnie pachnące, ale dostarczają nektaru i pyłku drobnym zapylaczom. Po przekwitnięciu tworzą się drobne torebki z nasionami, a kępa nadal zachowuje zwarty kształt. W alpinariach, na obrzeżach rabat żwirowych, w szczelinach suchych murków i w kamiennych korytach dobrze komponuje się z macierzanką, żagwinem, niskimi rozchodnikami, goździkami i rojnikami, a subtelny kontrast zapewniają niskie kostrzewy i inne byliny lubiące żwirowe podłoże.

Uprawa: Sadzi się ją na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie, a jednocześnie zaleca się stanowisko osłonięte od wiatru, z dobrą cyrkulacją powietrza, która wyraźnie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, żyznej, o wyrównanej wilgotności, a zarazem dobrze przepuszczalnej. W cięższych glebach wprowadza się kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, w pojemnikach należy zapewnić warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Podlewa się przy korzeniach, unikając zraszania liści, latem utrzymuje się glebę regularnie wilgotną, przy czym lepiej podlewać rzadziej, ale obficie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Na bieżąco usuwa się przekwitłe kwiatostany, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę o stabilnej objętości podłoża i na zimę chroni ją przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, przy zapewnieniu podlewania i z odpowiednim wyprzedzeniem przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada, by nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.1. 2026