Płomyk szerokolistny 'Goliath' Phlox amplifolia 'Goliath'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk szerokolistny 'Goliath' - pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w widnych, wilgotniejszych lasach i na skrajach zarośli, często na glebach z domieszką wapienia. Gatunek można rozpoznać po szerokich, niekiedy delikatnie owłosionych liściach na silniej owłosionych łodygach oraz po dłuższych rurkach kwiatowych. Liście są jajowate do szerokolancetowatych, intensywnie zielone i sztywniejsze w dotyku, dzięki czemu rabata zachowuje zwarty wygląd również poza okresem kwitnienia. Odmianę 'Goliath' wyhodował Jan Verschoor w Holandii, a do sprzedaży wprowadzono ją w 2011 roku. Tworzy wzniesione, kępiaste pędy, które od czerwca do sierpnia wydają piramidalne wiechy o długości około 15–20 cm, złożone z kwiatów o średnicy około 3,8–4,0 cm. Barwa jest lawendowofioletowa do fioletowoniebieskiej, z dużym białym środkiem, który z daleka wygląda jak delikatne światło pośrodku kwiatostanu. Kwiaty mają lekki zapach, przyciągają pszczoły i motyle, a kwiatostany nadają się także do wazonu. Po przekwitnieniu tworzą się drobne torebki nasienne. W kompozycjach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, rudbekiami, kocimiętkami oraz w nasadzeniach przy krzewach, gdzie szersze liście wyglądają spokojniej niż u płomyków z grupy paniculata. Idealnie nadaje się do sadzenia w grupach na rabatach, wzdłuż ścieżek lub jako element mieszanych rabat.

Uprawa: Sadzi się na stanowisku w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie, jednocześnie zaleca się miejsce osłonięte od wiatru, ale z dobrą cyrkulacją powietrza, która znacznie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, a zarazem dobrze przepuszczalnej. W cięższych glebach wprowadza się kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, a w pojemnikach zapewnia się warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Podlewanie kieruje się do korzeni, unikając zraszania liści, a latem utrzymuje się glebę stale wilgotną, przy czym lepiej podlewać rzadziej, ale obficie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną podaje się kompost lub niewielkie dawki zrównoważonego nawozu, ograniczając azot, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. Do uprawy w pojemnikach wybiera się odpowiednio dużą donicę ze stabilną objętością podłoża i chroni się ją zimą przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia podlewania i odpowiedniego wyprzedzenia przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej, ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada, by nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.02. 2026