Płomyk szerokolistny 'Winnetou' Phlox amplifolia 'Winnetou'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk szerokolistny 'Winnetou' - wywodzi się od gatunku pochodzącego ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w prześwietlonych lasach i na ich obrzeżach. Odmianę wyhodował Walter Schimana w Niemczech, a do sprzedaży wprowadzono ją w 2006 roku. Roślina tworzy mocne, kępiaste pędy z wyraźnie dużymi, błyszczącymi zielonymi liśćmi, które nadają rabacie pełną objętość. Od lipca do września na szczytach pędów pojawiają się baldachogrona o średnicy około 8–10 cm, złożone z talerzykowatych kwiatów w intensywnym ciemnoróżowym do czerwonofioletowego odcieniu z wyraźniejszym oczkiem. Dorosła kępa dorasta do około 70–80 cm, na żyznych glebach może być wyższa, a jej szerokość wynosi około 50–60 cm. Kwiaty pachną, dostarczają nektaru owadom zapylającym i świetnie prezentują się w wazonie. W kompozycjach wygląda przekonująco w towarzystwie jeżówek, liliowców, przetacznikowców i miskantów oraz na tle ciemniejszych krzewów lub żywopłotów, gdzie ciemnoróżowy odcień optycznie się rozjaśnia. Kwiatostany otwierają się stopniowo, dlatego na jednej kępie część kwiatów jest już rozwinięta, a część pozostaje jeszcze w pąkach. Wydłuża to efekt dekoracyjny i zwiększa przydatność na kwiat cięty. Sadzi się go na rabatach, w ogrodach skalnych lub jako element nasadzeń mieszanych. 

Uprawa: Sadzi się na stanowisku w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie. Zaleca się miejsce osłonięte od wiatru, ale z dobrą cyrkulacją powietrza, która znacznie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, a jednocześnie dobrze przepuszczalnej. W cięższych glebach wprowadza się kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, a w pojemnikach zapewnia się warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada mu odczyn gleby obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni i unika się zraszania liści. Latem gleba powinna być regularnie wilgotna, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Na bieżąco usuwa się przekwitłe kwiatostany, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę ze stabilną objętością podłoża i chroni się ją zimą przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można przeprowadzać przez cały sezon, przy zapewnieniu podlewania i z odpowiednim wyprzedzeniem przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej, dla lepszego przepływu powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada: nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.02. 2026