Płomyk szydlasty 'Rosette' - Phlox subulata 'Rosette' Floks szydlasty 'Rosette'

Opis szczegółowy produktu

Floks szydlasty 'Rosette' - pochodzi z wschodniej Ameryki Północnej, gdzie zasiedla słoneczne stoki, skalne odsłonięcia i piaszczyste gleby z szybkim odpływem wody. Odmiana 'Rosette' tworzy niskie, gęste poduszki wąskich, szydlastych liści w kolorze jasnozielonym. W naszych warunkach zazwyczaj osiąga 5–10 cm wysokości i stopniowo rozrasta się na szerokość około 40–50 cm. W kwietniu i maju na końcach pędów wyrastają pięciokrotne kwiaty w kolorze różowym z delikatnie wyciętymi płatkami, które niemal całkowicie pokrywają roślinę na kilka tygodni. Roślina jest miododajna, a w okresie kwitnienia przyciąga również trzmiele. W ogrodzie sprawdzi się jako bylina okrywowa do skalniaków, na obrzeża rabat, do kompozycji żwirowych i na suche murki. Odpowiednimi partnerami są skalnice, ubiorki, rozchodniki, niskie trawy i rośliny cebulowe, gdzie różowy dywan złagodzi przejście między kamieniem a wyższymi bylinami. Po przekwitnieniu roślinność pozostaje dekoracyjna dzięki delikatnej teksturze liści i pomaga ograniczyć zachwaszczenie. Na zboczach sprawdza się sadzenie w szczelinach między kamieniami, które chronią korzenie przed zimną wodą, a latem akumulują ciepło.

Uprawa: Uprawa floksa igiełkowatego wymaga pełnego słońca i niezawodnego drenażu. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi również lekki półcień, gdzie jednak roślinność jest rzadsza, a kwitnienie słabsze; ważne jest unikanie zimowego przemoczenia, które skraca żywotność dywanów. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowatej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o lekko kwaśnym do neutralnego odczynie około pH 6,0–7,5; na glebach wapiennych zazwyczaj rośnie bez problemów, jeśli woda szybko odpływa. Na glebach cięższych strukturę poprawia dodatek żwiru i grubego piasku, mineralna ściółka z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas ukorzeniania, później roślina lepiej znosi suszę niż długotrwałą wilgoć, latem podlewa się raczej doraźnie podczas dłuższego okresu suchości. Nawożenie jest umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnieniu czasami wykonuje się płytkie skrócenie pędów w celu zagęszczenia i ograniczenia ogołacania środka. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się najczęściej od marca do października poza okresem mrozów, zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie, mineralne podłoże z warstwą drenażową i niezawodnym odpływem, zimą bardziej wrażliwy jest balot korzeniowy i ryzykowne bywa przemoczenie podczas mrozów. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zazwyczaj około −40 °C, problemem nie jest mróz, ale wilgoć zimą; dla początkujących zaleca się nie uprawiać roślin na ciężkiej glebie gliniastej bez drenażu, nie przelewać i nie pozostawiać dywanów długotrwale w cieniu.