Płomyk szydlasty 'Samson' - Phlox subulata 'Samson' Floks szydlasty 'Samson'

Opis szczegółowy produktu

Floks szydlasty 'Samson' - należy do niskich, skalnych bylin z rodziny dzwonkowatych. Gatunek pochodzi z wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na kamienistych, nasłonecznionych stanowiskach i w rzadkich zaroślach. W dorosłości zazwyczaj osiąga 10–20 cm i rozrasta się do 50–100 cm, stopniowo ukorzeniając się w węzłach i umacniając zbocze. Odmiana 'Samson' tworzy przyziemne, płożące pędy z wąskimi, szydlastymi, intensywnie zielonymi liśćmi, które w łagodne zimy częściowo utrzymują się. W kwietniu do maja nad kępą pojawiają się lejkowate kwiaty o średnicy około 2 cm w pastelowym różowym odcieniu z wyraźniejszym środkiem, grupy kwiatów zakrywają liście i zmieniają roślinę w jednolitą mozaikę. Znajduje zastosowanie jako roślina okrywowa do skalniaków, na obrzeża rabat bylinowych, do nasadzeń żwirowych oraz do obrastania suchych murków. W kompozycjach dobrze komponuje się z gatunkami takimi jak: Alyssum skalne, gęsiówka, rozchodniki i niskie trawy, gdzie podkreśla wiosenną falę kwitnienia, a następnie tworzy spokojne, zielone tło.

Uprawa: Uprawa floksa igiełkowatego wymaga pełnego słońca i niezawodnego drenażu. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi również lekki półcień, gdzie jednak roślinność jest rzadsza, a kwitnienie słabsze; ważne jest unikanie zimowego przemoczenia, które skraca żywotność dywanów. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowatej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o lekko kwaśnym do neutralnego odczynie około pH 6,0–7,5; na glebach wapiennych zazwyczaj rośnie bez problemów, jeśli woda szybko odpływa. Na glebach cięższych strukturę poprawia dodatek żwiru i grubego piasku, mineralna ściółka z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas ukorzeniania, później roślina lepiej znosi suszę niż długotrwałą wilgoć, latem podlewa się raczej doraźnie podczas dłuższego okresu suchości. Nawożenie jest umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnieniu czasami wykonuje się płytkie skrócenie pędów w celu zagęszczenia i ograniczenia ogołacania środka. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się najczęściej od marca do października poza okresem mrozów, zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie, mineralne podłoże z warstwą drenażową i niezawodnym odpływem, zimą bardziej wrażliwy jest balot korzeniowy i ryzykowne bywa przemoczenie podczas mrozów. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zazwyczaj około −40 °C, problemem nie jest mróz, ale wilgoć zimą; dla początkujących zaleca się nie uprawiać roślin na ciężkiej glebie gliniastej bez drenażu, nie przelewać i nie pozostawiać dywanów długotrwale w cieniu.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 04.02. 2026