Płomyk szydlasty 'Samson' Phlox subulata 'Samson'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk szydlasty 'Samson' - należy do niskich bylin skalnych z rodziny wielosiłowatych. Gatunek pochodzi ze wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na kamienistych, nasłonecznionych stanowiskach i w rzadkich zbiorowiskach roślinnych. W pełni rozwoju zwykle osiąga 10–20 cm wysokości i rozrasta się na 50–100 cm, stopniowo ukorzeniając się w węzłach i umacniając skarpę. Odmiana 'Samson' tworzy przylegające do ziemi, płożące się pędy z wąskimi, szydlastymi, intensywnie zielonymi liśćmi, które w łagodne zimy częściowo się utrzymują. W kwietniu i maju nad poduchą pojawiają się lejkowate kwiaty o średnicy około 2 cm w pastelowo różowym odcieniu z wyraźniejszym oczkiem, a ich skupienia przykrywają liście i zamieniają roślinę w jednolitą mozaikę. Sprawdza się jako roślina okrywowa na skalniaki, obrzeża rabat bylinowych, w nasadzeniach żwirowych oraz do przewieszania się przez suche murki. W kompozycjach dobrze łączy się ze smagliczką skalną, gęsiówką, rozchodnikami i niskimi trawami, podkreślając wiosenną falę kwitnienia, a potem tworząc spokojne zielone tło.

Uprawa: Uprawa płomyka szydlastego opiera się na pełnym słońcu i niezawodnym drenażu. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi także lekki półcień, gdzie jednak kępa bywa rzadsza, a kwitnienie słabsze. Ważne jest unikanie zimowego zalewania, które skraca żywotność poduch. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, około pH 6,0–7,5. Na glebach bardziej wapiennych zwykle rośnie bez problemów, jeśli woda szybko odpływa. Strukturę cięższych gleb poprawia się dodatkiem żwiru i gruboziarnistego piasku, a ściółka mineralna z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i w okresie ukorzeniania, później roślina lepiej znosi przesuszenie niż długotrwałą wilgoć, a latem podlewa się ją raczej doraźnie podczas dłuższej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, ponieważ wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnięciu niekiedy wykonuje się płytkie skrócenie pędów, aby kępa się zagęściła, a jej środek nie łysiał. Sadzenie w naszych warunkach klimatycznych odbywa się najczęściej od marca do października poza okresem mrozów, a zalecana rozstawa wynosi zwykle 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie podłoże o charakterze mineralnym z warstwą drenażową i sprawnym odpływem, zimą wrażliwsza jest bryła korzeniowa, a ryzyko stanowi przemoczenie podczas mrozu. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zwykle około −40 °C. Problemem nie bywa mróz, lecz zimowa wilgoć, dlatego początkującym zaleca się nie uprawiać płomyka w ciężkiej glinie bez drenażu, nie przelewać go i nie pozostawiać poduch długo w cieniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.02. 2026