Płomyk szydlasty 'Scarlet Flame' Phlox subulata 'Scarlet Flame'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk szydlasty 'Scarlet Flame' - bylina okrywowa z rodziny wielosiłowatych, pochodząca z kamienistych siedlisk wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej. W pełni rozwoju osiąga wysokość około 10 cm i rozrasta się na szerokość około 50–100 cm, a płożące się łodygi ukorzeniają się w węzłach, tworząc zwarty, niski kobierzec. Liście są wąskie, szydlaste, intensywnie zielone i w osłoniętych miejscach częściowo utrzymują się również zimą. Od kwietnia do maja pojawiają się lejkowate, gwiaździście rozpostarte kwiaty w odcieniu karminowej czerwieni z ciemniejszym oczkiem, kwitnienie trwa zwykle 3–4 tygodnie, a przy ciepłej pogodzie kwiaty mogą delikatnie pachnieć. Odmiana nadaje się do ogrodów skalnych, nasadzeń żwirowych, na obwódki rabat oraz na nasłonecznione skarpy, gdzie pomaga ograniczać erozję. Gatunek jest ceniony za dobrą tolerancję na suszę, wiatr, a nawet sól drogową w nasadzeniach miejskich, a przy tym jest mniej atrakcyjny dla zwierzyny. W kompozycjach barwnych dobrze sprawdza się ze smagliczką, ubiorkiem, niskimi rozchodnikami, macierzanką lub trawami ozdobnymi, które przedłużają efekt dekoracyjny po przekwitnięciu.

Uprawa:  Podstawą uprawy płomyka szydlastego jest pełne słońce i niezawodny drenaż. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi też lekki półcień, gdzie jednak kobierzec bywa rzadszy, a kwitnienie słabsze. Ważne jest unikanie zimowego zastoju wody, który skraca żywotność poduch. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, około pH 6,0–7,5. W glebach bardziej wapiennych zwykle rośnie bez problemów, o ile woda szybko odpływa. Strukturę cięższych gleb poprawia się dodatkiem żwiru i gruboziarnistego piasku, a ściółka mineralna z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu i w okresie ukorzeniania, później roślina lepiej znosi przesuszenie niż długotrwałą wilgoć, a latem podlewa się ją raczej doraźnie podczas dłuższej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnięciu wykonuje się niekiedy płytkie skrócenie pędów, aby zagęścić kobierzec i ograniczyć ogołacanie się środka. Sadzenie w naszych warunkach klimatycznych odbywa się najczęściej od marca do października, poza okresami mrozów, zalecana rozstawa wynosi zwykle 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie podłoże o charakterze mineralnym z warstwą drenażową i sprawnym odpływem, zimą bardziej wrażliwa jest bryła korzeniowa, a ryzykowne bywa przemoczenie podczas mrozu. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zwykle około −40 °C, problemem nie jest mróz, lecz zimowa wilgoć. Początkującym ogrodnikom zaleca się, aby nie uprawiać płomyka w ciężkiej, gliniastej glebie bez drenażu, nie przelewać go i nie pozostawiać poduch na długo w cieniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.02. 2026