Płomyk szydlasty 'Scarlet Flame' - Phlox subulata 'Scarlet Flame' Floks szydlasty 'Scarlet Flame'

Opis szczegółowy produktu

Tawułka 'Scarlet Flame' - bylina okrywowa z rodziny skalnicowatych, pochodząca z kamienistych stanowisk wschodniej i środkowej Ameryki Północnej. W dorosłości osiąga około 10 cm wysokości i rozrasta się na około 50–100 cm, płożące łodygi zakorzeniają się w węzłach, tworząc zwarty, niski dywan. Liście są wąskie, lancetowate, intensywnie zielone i w zacisznych miejscach częściowo utrzymują się przez zimę. W kwietniu i maju pojawiają się lejkowate, gwiazdkowato rozłożone kwiaty w karminowo-czerwonym odcieniu z ciemniejszym środkiem, kwitnienie trwa zazwyczaj 3–4 tygodnie i przy ciepłej pogodzie może być delikatnie pachnące. Odmiana nadaje się do ogrodów skalnych, nasadzeń żwirowych, na obrzeża rabat i na słoneczne stoki, gdzie pomaga zapobiegać erozji. Gatunek jest ceniony za dobrą tolerancję na suszę, wiatr i sole drogowe w nasadzeniach miejskich, jednocześnie jest mniej atrakcyjny dla zwierząt. W połączeniach kolorystycznych dobrze komponuje się z posłonkiem, ubiorkiem, niskimi rozchodnikami, macierzanką lub trawami ozdobnymi, które przedłużą efekt po przekwitnięciu.

Uprawa: Uprawa floksa igiełkowatego wymaga pełnego słońca i niezawodnego drenażu. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi również lekki półcień, gdzie jednak roślinność jest rzadsza, a kwitnienie słabsze; ważne jest unikanie zimowego przemoczenia, które skraca żywotność dywanów. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowatej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o lekko kwaśnym do neutralnego odczynie około pH 6,0–7,5; na glebach wapiennych zazwyczaj rośnie bez problemów, jeśli woda szybko odpływa. Na glebach cięższych strukturę poprawia dodatek żwiru i grubego piasku, mineralna ściółka z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas ukorzeniania, później roślina lepiej znosi suszę niż długotrwałą wilgoć, latem podlewa się raczej doraźnie podczas dłuższego okresu suchości. Nawożenie jest umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnieniu czasami wykonuje się płytkie skrócenie pędów w celu zagęszczenia i ograniczenia ogołacania środka. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się najczęściej od marca do października poza okresem mrozów, zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie, mineralne podłoże z warstwą drenażową i niezawodnym odpływem, zimą bardziej wrażliwy jest balot korzeniowy i ryzykowne bywa przemoczenie podczas mrozów. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zazwyczaj około −40 °C, problemem nie jest mróz, ale wilgoć zimą; dla początkujących zaleca się nie uprawiać roślin na ciężkiej glebie gliniastej bez drenażu, nie przelewać i nie pozostawiać dywanów długotrwale w cieniu.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 04.02. 2026