Płomyk szydlasty 'Zwergenteppich' - Phlox subulata 'Zwergenteppich' Floks subulata 'Zwergenteppich'

Opis szczegółowy produktu

Tawułka 'Zwergenteppich' - niska bylina okrywowa z rodziny jaskrowatych, wywodząca się od północnoamerykańskiego gatunku występującego na słonecznych, kamienistych stanowiskach. Odmiana tworzy płożące, ukorzeniające się w węzłach pędy i w dorosłości osiąga około 10 cm, szerokość łanu zazwyczaj waha się wokół 40–60 cm w zależności od gleby i wilgotności. Liście są wąskie, igiełkowate i intensywnie zielone, w zacisznych miejscach częściowo zimują. W kwietniu do maja na końcach pędów pojawiają się lejkowate kwiaty w różowym odcieniu z ciemniejszym środkiem, które w łanie układają się w spójną mozaikę. Roślina sprawdzi się na skalniakach, w nasadzeniach żwirowych, na obrzeżach rabat, w szczelinach między kamieniami oraz do przerastania przez suche murki. W kompozycjach wyróżni się obok gęsiówki, ubiorka, macierzanki, niskich rozchodników i drobnych roślin cebulowych, gdzie różowy kolor nawiązuje do wiosennej palety ogrodu.

Uprawa: Uprawa floksa igiełkowatego wymaga pełnego słońca i niezawodnego drenażu. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, znosi również lekki półcień, gdzie jednak roślinność jest rzadsza, a kwitnienie słabsze; ważne jest unikanie zimowego przemoczenia, które skraca żywotność dywanów. Idealna gleba jest lekka, piaszczysta do żwirowatej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, o lekko kwaśnym do neutralnego odczynie około pH 6,0–7,5; na glebach wapiennych zazwyczaj rośnie bez problemów, jeśli woda szybko odpływa. Na glebach cięższych strukturę poprawia dodatek żwiru i grubego piasku, mineralna ściółka z drobnego żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą i ogranicza gnicie. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas ukorzeniania, później roślina lepiej znosi suszę niż długotrwałą wilgoć, latem podlewa się raczej doraźnie podczas dłuższego okresu suchości. Nawożenie jest umiarkowane, często wystarcza wiosenna cienka warstwa kompostu, wyższe dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi i słabszemu kwitnieniu. Po przekwitnieniu czasami wykonuje się płytkie skrócenie pędów w celu zagęszczenia i ograniczenia ogołacania środka. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się najczęściej od marca do października poza okresem mrozów, zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 30–35 cm, czyli około 7–11 roślin na m². W pojemnikach stosuje się lekkie, mineralne podłoże z warstwą drenażową i niezawodnym odpływem, zimą bardziej wrażliwy jest balot korzeniowy i ryzykowne bywa przemoczenie podczas mrozów. Mrozoodporność dojrzałych roślin jest wysoka, zazwyczaj około −40 °C, problemem nie jest mróz, ale wilgoć zimą; dla początkujących zaleca się nie uprawiać roślin na ciężkiej glebie gliniastej bez drenażu, nie przelewać i nie pozostawiać dywanów długotrwale w cieniu.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 04.02. 2026