Płomyk wiechowaty 'Anastasia' Phlox paniculata 'Anastasia'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk wiechowaty 'Anastasia'  - elegancka, bardzo delikatna w wyrazie odmiana należąca do grupy wysokich, romantycznych floksów. Ta bylina dorasta do 80–100 centymetrów wysokości i tworzy wzniesione, sztywne pędy z lancetowatymi, soczyście zielonymi liśćmi. Jest w pełni mrozoodporna i ceniona za pastelowe zabarwienie oraz zdolność rozświetlania półcienistych zakątków ogrodu. Główna wartość ozdobna tego płomyka tkwi w bardzo subtelnym i harmonijnym ubarwieniu. Od lipca do września zakwita dużymi, gęstymi, lekko zaostrzonymi wiechami. Kwiaty mają barwę od jasnoróżowej do liliowej, która ku środkowi delikatnie się zmienia i jest uzupełniona dyskretnym, lecz wyraźnie zarysowanym ciemnoróżowym oczkiem. Podobnie jak inne płomyki wyróżnia się odurzającym, słodko-korzennym zapachem, najbardziej wyczuwalnym w ciepłe letnie wieczory. Jest bardzo atrakcyjny dla motyli i pszczół. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego (w półcieniu kwitnie dłużej, a barwa mniej płowieje) oraz głębokiej, żyznej gleby o odpowiedniej wilgotności.

Uprawa: Sadzi się go na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. W cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie, przy czym warto wybrać stanowisko osłonięte od wiatru, ale z dobrą cyrkulacją powietrza, która wyraźnie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, która jednocześnie jest dobrze przepuszczalna. Do cięższych gleb zaleca się wmieszać kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, a w pojemnikach zapewnić warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada mu odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni i unika zraszania liści. Latem glebę utrzymuje się w stałej wilgotności, przy czym lepsze jest rzadsze, lecz obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu. Azotem należy oszczędzać, ponieważ sprzyja miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę ze stabilną objętością podłoża i chroni ją zimą przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia podlewania i zachowania odpowiedniego zapasu czasu przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada: nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C. 

Autor: Lucie | Rewizja: 1.4. 2026