Płomyk wiechowaty 'Creme de Menthe' Phlox paniculata 'Creme de Menthe'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk wiechowaty 'Creme de Menthe' - północnoamerykańska bylina z wilgotniejszych obrzeży lasów i brzegów cieków wodnych. Odmiana 'Creme de Menthe' różni się od większości płomyków wyraźnie pstrymi liśćmi z kremowobiałym obrzeżeniem, które rozjaśniają rabatę już od wiosny. Kępa rośnie wzniesienie, zwykle osiąga około 60–90 cm wysokości i około 40–60 cm szerokości. Kwiatostany to wiechy długości około 10–18 cm, w których od czerwca do września rozwijają się kremowobiałe kwiaty z delikatnym różowym lub śliwkowym oczkiem i charakterystycznym słodkim zapachem. Kwiaty dostarczają nektaru zapylaczom, a pędy nadają się na kwiat cięty, ponieważ jasne wiechy dodają lekkości letnim bukietom. W ogrodzie 'Creme de Menthe' dobrze komponuje się z różami, niebieskimi szałwiami, bodziszkami lub trawami ozdobnymi. Kolorystycznie przypomina odmianę 'Darwin's Choice', z którą bywa porównywana, a różnicę stanowi właśnie kontrastowe ulistnienie. Nadaje się do każdego nasadzenia bylinowego, do nasadzeń grupowych z innymi odmianami lub jako roślina soliterowa. Kwiaty nadają się do cięcia. 

Uprawa: Sadzi się ją w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, a w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie. Zaleca się jednocześnie stanowisko osłonięte od wiatru, ale z dobrą cyrkulacją powietrza, która wyraźnie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, a zarazem dobrze przepuszczalnej. W cięższych glebach zaleca się wymieszanie podłoża z kompostem oraz grubszym piaskiem lub żwirem, a w pojemnikach należy zapewnić warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni i unika zraszania liści. Latem gleba powinna być regularnie wilgotna, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu. Z azotem należy obchodzić się oszczędnie, ponieważ sprzyja miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco, a po zakończeniu wegetacji część nadziemną ścina się przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. Do uprawy w pojemniku wybiera się odpowiednio dużą donicę ze stabilną objętością podłoża, a na zimę chroni się ją przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia podlewania i odpowiedniego wyprzedzenia przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada, aby nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.02. 2026