Płomyk wiechowaty 'Eva Cullum' Phlox paniculata 'Eva Cullum'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk wiechowaty 'Eva Cullum'  - pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na skrajach lasów łęgowych, w rowach i na wilgotniejszych łąkach o głębszych, żyznych glebach. Odmiana 'Eva Cullum' należy do sprawdzonych selekcji ogrodowych, a w warunkach europejskich ceni się ją również za dobrą zdrowotność i wyróżnienie RHS Award of Garden Merit. Tworzy mocne, wzniesione pędy i zwartą kępę o wymiarach około 80–100 cm × 50–70 cm, która w ciągu 2–4 lat wypełnia przeznaczone jej miejsce, nie rozrastając się agresywnie. Wąskolancetowate liście są soczyście zielone, a latem wyrastają nad nimi gęste wiechy o długości około 10–15 cm. Pojedyncze kwiaty o średnicy około 2–3 cm są intensywnie różowe z ciemniejszym oczkiem, słodko pachnące i bogate w nektar, dlatego w czasie kwitnienia przyciągają pszczoły, trzmiele i motyle. Na rabacie dobrze komponuje się z jeżówkami Echinacea, kocimiętką Nepeta, trawami ozdobnymi, pysznogłówką Monarda lub wysokimi rozchodnikami Hylotelephium, które przedłużają sezon aż do jesieni. Kwiatostany zachowują kształt także po ścięciu, a w wazonie przy czystej wodzie utrzymują się zwykle 5–7 dni. Pięknie prezentuje się jako soliter, w mieszanych nasadzeniach bylinowych oraz jako efektowny kwiat cięty.

Uprawa:  Sadzi się ją w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie dobrze służy jej popołudniowe ocienienie, przy czym zaleca się stanowisko osłonięte od wiatru, a zarazem z dobrą cyrkulacją powietrza, która wyraźnie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, żyznej, o wyrównanej wilgotności, a jednocześnie dobrze przepuszczalnej. Do cięższych gleb wprowadza się kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, a w pojemnikach zapewnia się warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni i unika się zraszania liści, latem utrzymuje się glebę regularnie wilgotną, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną podaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco, a po zakończeniu wegetacji część nadziemną ścina się przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę ze stabilną objętością podłoża i na zimę chroni się ją przed głębokim przemarznięciem. Sadzić można przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia podlewania i odpowiedniego wyprzedzenia przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada: nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej do −25 °C.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.12.2025