Płomyk wiechowaty 'Jeff's Pink' Phlox paniculata 'Jeff's Pink'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk wiechowaty 'Jeff's Pink' - wyjątkowo żywotna i zwarta odmiana, zaliczana do najbardziej wdzięcznych floksów o różowych kwiatach. Ta bylina dorasta do 60–70 centymetrów wysokości i tworzy bardzo sztywne, gęsto ulistnione kępy, które nie rozkładają się nawet pod ciężarem kwiatów i deszczu. Liście są soczystozielone, lancetowate, o gładkiej powierzchni. Jest w pełni mrozoodporna (do -30 °C). Odmiana ta jest ceniona przede wszystkim za wysoką odporność na mączniaka prawdziwego, który u wielu innych płomyków bywa słabym punktem. Główny walor estetyczny 'Jeff's Pink' tkwi w jej promiennej i czystej barwie. Od lipca do września wytwarza duże, bardzo gęste, kuliste wiechy. Kwiaty mają piękny jaskraworóżowy kolor z delikatnym łososiowym odcieniem i wyraźnym, ciemnoróżowym do purpurowego „oczkiem” pośrodku. Wydzielają silny, słodko-korzenny zapach, najintensywniejszy w godzinach wieczornych, który przyciąga szerokie grono zapylaczy, zwłaszcza motyle.

Uprawa: Sadzi się w pełnym słońcu do lekkiego półcienia, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie. Stanowisko powinno być jednocześnie osłonięte od wiatru i dobrze przewiewne, co znacznie zmniejsza ryzyko mączniaka i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, żyznej, o wyrównanej wilgotności, a zarazem dobrze przepuszczalnej. Do cięższych gleb zaleca się wmieszać kompost oraz gruboziarnisty piasek lub żwir, w pojemnikach należy zapewnić warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni, unikając zraszania liści. Latem glebę utrzymuje się regularnie wilgotną, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja on miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Na bieżąco usuwa się przekwitłe kwiatostany, a po zakończeniu wegetacji ścina się część nadziemną przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W pojemnikach wybiera się odpowiednio dużą donicę o stabilnej objętości podłoża i chroni się ją zimą przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, przy zapewnieniu podlewania i z odpowiednim wyprzedzeniem przed pierwszymi przymrozkami. Zalecane odstępy wynoszą zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej, dla lepszej cyrkulacji powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada: nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Lucie | Rewizja: 1.4. 2026