Płomyk wiechowaty 'Starfire' Phlox paniculata 'Starfire'

Opis szczegółowy produktu

Płomyk wiechowaty 'Starfire' - pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, a w ogrodach uprawia się go jako letnią bylinę o wyrazistym zapachu. 'Starfire' to od dawna sprawdzona odmiana, doceniana także w europejskich stacjach doświadczalnych i wyróżniona nagrodą RHS Award of Garden Merit. Tworzy wzniesioną kępę o wysokości zwykle 0,6–0,9 m i szerokości 0,45–0,60 m. Liście są lancetowate, ciemnozielone do brązowoczerwonawych. Latem i na początku jesieni, najczęściej od lipca do września, wytwarza duże szczytowe wiechy o długości około 12–18 cm, złożone z karminowoczerwonych kwiatów o długiej rurce korony. Pojedyncze kwiaty mają około 1,5–2,5 cm średnicy, pachną słodko i wabią pszczoły oraz motyle. Barwa kwiatów pięknie wyróżnia się obok bylin o srebrzystych liściach, szałwii, jeżówek i traw ozdobnych, ciekawy kontrast tworzą również ciemnolistne żurawki. Pędy są wystarczająco sztywne na kwiat cięty, dlatego 'Starfire' sprawdza się także w bukietach. Roślina nie jest wymagająca w uprawie i wnosi do każdego ogrodu kolor oraz romantyczny charakter. Jest w pełni mrozoodporna.

Uprawa: Sadzi się ją na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie korzystne jest popołudniowe ocienienie. Zaleca się jednocześnie stanowisko osłonięte od wiatru, ale z dobrą cyrkulacją powietrza, która znacznie zmniejsza ryzyko mączniaka prawdziwego i innych chorób liści. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie o wyrównanej wilgotności, która jest zarazem dobrze przepuszczalna. W cięższych glebach należy wymieszać podłoże z kompostem oraz gruboziarnistym piaskiem lub żwirem, a w pojemnikach zapewnić warstwę drenażową i sprawny odpływ nadmiaru wody. Odpowiada jej odczyn obojętny do lekko kwaśnego, około pH 6–7. Wodę kieruje się do korzeni i unika zraszania liści. Latem glebę utrzymuje się w stałej wilgotności, przy czym lepsze jest rzadsze, ale obfite podlewanie. Suszę znosi tylko umiarkowanie, dlatego warto zastosować kilkucentymetrową warstwę ściółki, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie przed przegrzaniem. Wiosną dodaje się kompost lub umiarkowane dawki zrównoważonego nawozu, oszczędnie z azotem, ponieważ sprzyja miękkiemu, bujnemu wzrostowi podatnemu na choroby. Przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco, a po zakończeniu wegetacji część nadziemną ścina się przy ziemi i usuwa resztki roślin, co ogranicza zimowanie patogenów. W uprawie pojemnikowej wybiera się odpowiednio dużą donicę o stabilnej objętości podłoża i chroni się ją zimą przed głębokim przemarznięciem. Sadzenie można prowadzić przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia podlewania i odpowiedniego wyprzedzenia przed pierwszymi przymrozkami. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 45–60 cm, w ciepłych i wilgotniejszych miejscach nawet więcej ze względu na lepszy przepływ powietrza. Początkującym sprawdza się przede wszystkim zasada, by nie przelewać, nie podlewać po liściach i nie sadzić roślin zbyt gęsto. Mrozoodporność jest wysoka, zwykle co najmniej poniżej −25 °C.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.12.2025