Pluskwica pojedyncza 'Carbonella' Actaea simplex 'Carbonella'

Opis szczegółowy produktu

Pluskwica pojedyncza 'Carbonella' - kłączowa bylina z rodziny jaskrowatych, botanicznie zaliczana do gatunku Actaea simplex. Gatunek pochodzi z chłodniejszych rejonów Azji Wschodniej, gdzie rośnie na skrajach lasów liściastych w głębszych, próchnicznych i wilgotniejszych glebach. Odmiana 'Carbonella' to ciemnolistna selekcja z grupy Atropurpurea, w europejskiej praktyce szkółkarskiej spotykana także jako Carbonella®. Jako hodowca i posiadacz licencji podawany jest holenderski szkółkarz Marco van Noort. Roślina tworzy bardziej zwartą kępę głęboko podzielonych liści w odcieniach czekoladowej purpury aż po niemal czerń, osadzonych na ciemnych pędach. Pod koniec lata wydaje smukłe, często rozgałęzione grona drobnych kwiatów w formie „szczoteczek”: pąki są zwykle zabarwione na różowo do purpurowego, kwiaty rozwijają się w kremowej bieli i pachną delikatnie, wręcz słodko. Kwitnienie trwa od sierpnia do października, a przy ciepłej jesieni nawet dłużej. Kwiaty dostarczają nektaru zapylaczom w okresie, gdy rabaty cieniste kwitną już słabiej. Po przekwitnieniu mogą się tworzyć ciemne jagody, które nie są jadalne. W kompozycjach stanowi pionowy akcent w półcieniu, dobrze komponuje się z funkiami, paprociami, tawułkami, żurawkami i trawami ozdobnymi, a jasne kłosy wyłaniają się z ciemnego ulistnienia niczym delikatny welon. Pędy kwiatostanowe nadają się na kwiat cięty, w wazonie zwykle utrzymują się kilka dni i pachną także we wnętrzu.

Uprawa: W polskich warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w półcieniu lub w rozproszonym świetle, z osłoną przed południowym słońcem i wysuszającym wiatrem. Odpowiada jej głębsza, próchniczna i żyzna gleba, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna. W cięższych glebach gliniastych pomaga domieszka grubszego kompostu i piasku oraz wykonanie warstwy drenażowej. Dobrze reaguje na ściółkę z ziemi liściowej lub kompostu, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Zaleca się lekko kwaśny odczyn gleby, około pH 5,0–6,5. Sadzi się zwykle wiosną, od marca do maja, lub jesienią, we wrześniu i październiku, gdy gleba jest ciepła i wilgotna. W okresie suszy przydatne jest dodatkowe podlewanie, ponieważ długotrwałe przesuszenie skraca kwitnienie i może osłabić ulistnienie. Do nawożenia zwykle wystarcza wiosenna dawka kompostu, zbyt duże dawki azotu sprzyjają miękkiemu wzrostowi. Pędy kwiatostanowe usuwa się po przekwitnieniu, liście pozostawia się do wiosny jako naturalną ochronę lub przycina pod koniec zimy. Odmiana osiąga około 120–150 cm wysokości i 60–80 cm szerokości, dla pełnego efektu sadzi się ją w rozstawie około 60 cm, czyli mniej więcej 3 rośliny na m². Jest mrozoodporna do około -34 °C, młode nasadzenia warto okryć na zimę ściółką. Zazwyczaj nie choruje, przy nadmiernym nawilgoceniu i ciężkiej glebie może dochodzić do gnicia korzeni, a na młodych pędach pojawiają się czasem mszyce. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w większych pojemnikach z drenażem i przy stałym podlewaniu, ponieważ system korzeniowy potrzebuje głębokości.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.1. 2026