Pomarańcza 'Omishima' Citrus sinensis 'Omishima'

Opis szczegółowy produktu

Pomarańcza 'Omishima'  - odmiana pomarańczy słodkiej z grupy pomarańczy pępkowych (navel), pierwotnie wyhodowana i rozpowszechniona na japońskiej wyspie Omishima, gdzie uprawa cytrusów ma długą tradycję. Jest to niewielkie lub średnio rosnące drzewko, które w pojemniku dorasta do około 2–3 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Ma gęstszą, dobrze rozgałęzioną koronę i typowe zimozielone, skórzaste liście w średnio zielonym kolorze. Wiosną, często od kwietnia do czerwca, pojawiają się białe, silnie aromatyczne kwiaty, które podczas letniego pobytu roślin na zewnątrz przyciągają owady zapylające. Owoce są wyjątkowo duże, zwykle ponad 200 g, kuliste lub lekko spłaszczone, z charakterystycznym „pępkiem” na szczycie, zdradzającym przynależność odmiany do grupy navel. Skórka jest średnio gruba lub cieńsza, gładka, w pełni dojrzałości intensywnie pomarańczowa i bogata w gruczoły olejkowe, dzięki czemu podczas obierania wyraźnie pachnie. Miąższ jest pomarańczowy, jędrniejszy, bardzo soczysty, o delikatnym słodko-kwaśnym smaku, a według doświadczeń hodowców w pełni dojrzałości zawiera mniej kwasów. Owoce mają zazwyczaj niewiele nasion lub są niemal bezpestkowe, co zwiększa wygodę jedzenia. W warunkach Europy Środkowej, przy prawidłowym zimowaniu, dojrzewają najczęściej od listopada do stycznia, w zależności od temperatury i nasłonecznienia. W kuchni owoce wykorzystuje się głównie do bezpośredniego spożycia, do sałatek owocowych, deserów, marmolad oraz do wyciskania świeżych soków. Pomarańcze słodkie są cennym źródłem witaminy C, niektórych witamin z grupy B, flawonoidów i błonnika, dlatego dobrze sprawdzają się jako element urozmaiconej zimowej diety. Większość cytrusów, w tym ta odmiana, jest samopylna, więc do zawiązania owoców nie jest potrzebny inny zapylacz, mimo to obecność innych cytrusów w pomieszczeniu lub szklarni może zwiększyć liczbę kwiatów i owoców.

Uprawa: Pomarańcze najlepiej rosną na bardzo jasnym, ciepłym i osłoniętym stanowisku, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce się wybarwiają. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z większą zawartością potasu, co sprzyja zrównoważonemu smakowi. Sprawdza się gotowe podłoże do cytrusów lub własna mieszanka z około 40 % drobnego torfu lub włókna kokosowego, 30 % dojrzałego kompostu i 30 % składnika mineralnego zapewniającego drenaż, na przykład perlitu, pumeksu lub gruboziarnistego piasku kwarcowego o frakcji 2–4 mm. Podlewa się równomiernie, pozwalając, by powierzchnia podłoża między kolejnymi dawkami lekko przeschła, ponieważ stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („zgnilizny wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz do cytrusów, a w maju i czerwcu zaleca się zwiększony udział potasu oraz regularne uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie wykonuje się po zbiorze, usuwając krzyżujące się i zagęszczające pędy oraz utrzymując prześwietlony środek korony. W pojemnikach o pojemności 30–50 litrów drzewko stabilnie zawiązuje owoce, a przesadzanie mniej więcej co dwa lata do nieco większego pojemnika wspiera witalność korzeni. Przed pierwszymi przymrozkami roślinę przenosi się do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i zapewnia dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się także przy oknie w jasnym garażu z dostępem światła dziennego, na chłodnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z dogrzewaniem powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.11. 2025 

Więcej na:  Instrukcja uprawy cytrusów