Pomarańcza 'Omishima' Citrus sinensis 'Omishima'

Opis szczegółowy produktu

Drzewko pomarańczowe 'Omishima' - odmiana słodkiej pomarańczy z grupy pomarańczy typu navel, pierwotnie wyhodowana i rozpowszechniona na japońskiej wyspie Omishima, gdzie uprawa cytrusów ma długą tradycję. Jest to drzewko o niewielkim lub średnim wzroście, osiągające w doniczce około 2–3 m wysokości i 1,5–2 m szerokości, z gęstą, dobrze rozgałęzioną koroną i typowymi, zimozielonymi liśćmi o skórzastej strukturze, w kolorze średniej zieleni. Wiosną, często od kwietnia do czerwca, pojawiają się białe, silnie aromatyczne kwiaty, które przyciągają owady zapylające podczas letniego pobytu roślin na zewnątrz. Owoce są zauważalnie duże, zazwyczaj powyżej 200 g, okrągłe do lekko spłaszczonych, z charakterystycznym pępkiem na wierzchołku, który zdradza pępkową odmianę. Skórka jest średnio gruba do cieńszej, gładka, w pełni dojrzała intensywnie pomarańczowa i bogata w gruczoły olejkowe, dzięki czemu podczas obierania intensywnie pachnie. Miąższ jest pomarańczowy, jędrniejszy, bardzo soczysty, o delikatnym słodko-kwaśnym smaku i według doświadczeń hodowców z mniejszą zawartością kwasów w pełnej dojrzałości. Owoce zazwyczaj zawierają mało pestek lub są prawie beznasienne, co zwiększa komfort spożywania. W warunkach Europy Środkowej dojrzewają przy prawidłowym zimowaniu najczęściej od listopada do stycznia, w zależności od temperatury i nasłonecznienia. W kuchni owoce wykorzystywane są głównie do bezpośredniej konsumpcji, do sałatek owocowych, deserów, marmolad, a także do wyciskania świeżych soków. Słodkie pomarańcze są cennym źródłem witaminy C, niektórych witamin z grupy B, flawonoidów i błonnika, dlatego nadają się jako element zróżnicowanej zimowej diety. Większość cytrusów, w tym ta odmiana, jest samopylna, więc do zawiązania owoców nie jest potrzebny inny zapylacz, niemniej jednak obecność innych cytrusów w pomieszczeniu lub szklarni może zwiększyć ilość kwiatów i owoców.

Uprawa: Pomarańczowce dobrze rosną w bardzo jasnym miejscu w ciepłym zaciszu, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce wybarwiają się. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z wyższą zawartością potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się mieszanka dla cytrusów lub własny miks składający się w około 40% z drobnego torfu lub wiórów kokosowych, 30% dojrzałego kompostu i 30% składnika mineralnego dla drenażu, na przykład perlitu, pumeksu lub grubego piasku kwarcowego frakcji 2–4 mm. Podlewanie odbywa się równomiernie, między poszczególnymi dawkami lekko przesychając, stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („pleśni wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz dla cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększoną zawartość potasu i bieżące uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie następuje po zbiorach, usuwa się skrzyżowane i zagęszczające pędy, a utrzymuje się jasny środek korony. W donicach o objętości 30–50 litrów tworzy się stabilne zawiązywanie owoców, przesadzanie po około dwóch latach do nieco większej donicy wspomaga witalność korzeni. Przed pierwszymi mrozami następuje przeniesienie do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i utrzymuje dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się przy oknie w jasnym garażu z dostępem do światła dziennego, na zimnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców.

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.11. 2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów