Pomarańcza 'Thomson' Citrus sinensis 'Thomson'

Opis szczegółowy produktu

Pomarańcza 'Thomson'  - wczesna odmiana z grupy pępkowych (navel), powstała jako mutacja znanej odmiany 'Washington' na plantacji A. C. Thomsona w Kalifornii około 1891 roku. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy niższą, lekko rozłożystą koronę i w ciepłym klimacie osiąga około 3–4 m wysokości oraz 2–3 m szerokości, w pojemniku w naszych warunkach klimatycznych zwykle 1,5–2 m. Wiosną, najczęściej od kwietnia do maja, zakwita licznymi białymi kwiatami o wyraźnym cytrusowym zapachu, który wypełnia taras lub ogród zimowy. Odmiana owocuje przeważnie partenokarpicznie, kwiaty są obupłciowe, a drzewo zawiązuje owoce także bez obecności innych zapylaczy. Owoce są średniej wielkości, około 7–8,5 cm, kuliste do lekko owalnych, ze spłaszczonymi biegunami i typowym otwartym pępkiem skierowanym na zewnątrz. Skórka jest cienka do średnio grubej, gładka, żółta do jasnopomarańczowej i łatwo się obiera. Miąższ ma bursztynowożółtą barwę, jędrniejszą strukturę i średnią soczystość, cząstki są delikatnie oddzielone i przeważnie bez nasion. Owoce są bogate zwłaszcza w witaminę C, zawierają też karotenoidy, które wzbogacają urozmaiconą dietę owocową. Smak jest słodki i łagodny, nieco mniej aromatyczny niż u odmiany 'Washington', odpowiedni do bezpośredniego spożycia i do wyciskania świeżego soku. Owoce dojrzewają mniej więcej o 10–20 dni wcześniej niż u odmiany 'Washington', w rejonach śródziemnomorskich zbiera się je zazwyczaj od listopada, w uprawie pojemnikowej w Europie Środkowej od późnej jesieni do zimy.

Uprawa: Pomarańcze dobrze rosną na bardzo jasnym, ciepłym i osłoniętym stanowisku, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce się wybarwiają. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z wyższym udziałem potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się ziemia do cytrusów lub własna mieszanka z około 40 % drobnego torfu lub włókna kokosowego, 30 % dojrzałego kompostu i 30 % składnika mineralnego poprawiającego drenaż, np. perlitu, pumeksu lub gruboziarnistego piasku kwarcowego frakcji 2–4 mm. Podlewa się równomiernie, pozwalając, by powierzchnia podłoża lekko przeschła między kolejnymi dawkami, ponieważ stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („zgnilizny korzeni”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz do cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększony udział potasu oraz regularne uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie wykonuje się po zbiorze, usuwając krzyżujące się i zagęszczające pędy oraz utrzymując prześwietlony środek korony. W pojemnikach o pojemności 30–50 litrów roślina stabilnie zawiązuje owoce, a przesadzanie mniej więcej co dwa lata do nieco większego pojemnika wspiera żywotność korzeni. Przed pierwszymi przymrozkami roślinę przenosi się do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, ogranicza podlewanie i zapewnia dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się także przy oknie w jasnym garażu ze światłem dziennym, na chłodnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą utrzymywaną powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy wielokrotnym kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.11. 2025 

Więcej na:  Instrukcja uprawy cytrusów