Pomarańcza gorzka 'Abers Narrow Leaf' Citrus aurantium 'Abers Narrow Leaf'

Opis szczegółowy produktu

Pomarańcza gorzka 'Abers Narrow Leaf' - starsza odmiana pomarańczy gorzkiej, znana od XVIII wieku jako wąskolistna, wierzbolistna forma bigaradii, opisywana we Włoszech, a później w literaturze fachowej jako odmiana wyprowadzona z pomarańczy gorzkiej. Gatunek wyjściowy powstał ze skrzyżowania pomelo (Citrus maxima) i mandarynki (Citrus reticulata), a w basenie Morza Śródziemnego uprawia się go jako aromatyczne drzewo o szerokim zastosowaniu owoców, kwiatów i skórki. Odmiana wyróżnia się wąskimi, wydłużonymi, jasno- do średniozielonych liśćmi przypominającymi liście wierzby, które nadają koronie delikatny, ażurowy wygląd. Drzewko rośnie średnio silnie, w pojemniku w naszych warunkach klimatycznych osiąga zwykle około 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości, a pędy mają krótkie ciernie i gładką, brązowawą korę. Wiosną, głównie w kwietniu i maju, w kątach liści pojawiają się białe kwiaty o wyraźnym cytrusowym zapachu, często po kilka razem, które wypełniają wonią otoczenie. Owoce przypominają pomarańcze sewilskie, są kuliste do lekko gruszkowatych, o średnicy około 5–6 cm, ze skórką jaskrawo żółtopomarańczową, chropowatą, ściśle przylegającą i aromatyczną. Miąższ jest żółtobursztynowy, raczej mało soczysty, o wyraźnie gorzkokwaśnym smaku, z około dziesięcioma cząstkami i niewielką liczbą nasion. W pojemnikach owoce dojrzewają zazwyczaj od listopada do lutego i długo utrzymują się na roślinie, a w kuchni wykorzystuje się je głównie do marmolad, kandyzowanej skórki oraz aromatyzowania herbat i likierów, podobnie jak inne formy pomarańczy gorzkiej. Pomarańcza gorzka jest bogata w witaminę C i inne związki roślinne, dlatego należy do cytrusów tradycyjnie cenionych w zielarstwie i likiernictwie.

Uprawa: Pomarańcze dobrze rosną na bardzo jasnym, ciepłym i osłoniętym stanowisku, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce się wybarwiają. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z wyższym udziałem potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się podłoże do cytrusów lub własna mieszanka z około 40 % drobnego torfu lub włókna kokosowego, 30 % dojrzałego kompostu i 30 % składnika mineralnego poprawiającego drenaż, na przykład perlitu, pumeksu lub gruboziarnistego piasku kwarcowego o frakcji 2–4 mm. Podlewa się równomiernie, pozwalając powierzchni podłoża lekko przeschnąć między kolejnymi dawkami, ponieważ stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („zgnilizny wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz do cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększony udział potasu i regularne uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie wykonuje się po zbiorze, usuwając krzyżujące się i zagęszczające pędy oraz utrzymując prześwietlony środek korony. W pojemnikach o pojemności 30–50 litrów roślina stabilnie zawiązuje owoce, a przesadzanie mniej więcej co dwa lata do nieco większego pojemnika wspiera żywotność korzeni. Przed pierwszymi przymrozkami roślinę przenosi się do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i zapewnia dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się przy oknie w jasnym garażu z dostępem światła dziennego, na zimnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą utrzymywaną powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu delikatne potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.11. 2025 

Więcej na:  Instrukcja uprawy cytrusów