Pomarańcza gorzka 'Abers Narrow Leaf' Citrus aurantium 'Abers Narrow Leaf'

Opis szczegółowy produktu

Pomarańcza gorzka 'Abers Narrow Leaf' <\/strong>- starsza odmiana gorzkiej pomarańczy, znana od XVIII wieku jako wąskolistna, wierzbolistna forma bigarady, opisywana we Włoszech, a później w literaturze fachowej jako odmiana powstała z gorzkiej pomarańczy. Gatunek wyjściowy powstał przez skrzyżowanie pomelo (Citrus maxima) i mandarynki (Citrus reticulata) i jest uprawiany w basenie Morza Śródziemnego jako aromatyczne drzewo o szerokim zastosowaniu owoców, kwiatów i kory. Odmiana charakteryzuje się wąskimi, podłużnymi, jasno- do średniozielonych liśćmi przypominającymi liście wierzby, które nadają koronie delikatny, przewiewny wygląd. Drzewko rośnie średnio silnie, w pojemniku w naszych warunkach zazwyczaj osiąga około 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości, gałęzie mają krótkie ciernie i gładką, brązowawą korę. Na wiosnę, głównie w kwietniu i maju, w kątach liści pojawiają się białe kwiaty o wyraźnym cytrusowym zapachu, często po kilka sztuk, które wypełniają otoczenie zapachem. Owoce są podobne do pomarańczy sewilskich, kuliste do lekko gruszkowatych, o średnicy około 5–6 cm, skórka jest jasnożółto-pomarańczowa, guzowata, mocno przylegająca i aromatyczna. Miąższ jest żółto-bursztynowy, raczej mało soczysty, o wyraźnie gorzko-kwaśnym smaku, z około dziesięcioma segmentami i niewielką liczbą nasion. W pojemnikach owoce dojrzewają zazwyczaj od listopada do lutego i mogą pozostawać na roślinie przez dłuższy czas; w kuchni wykorzystuje się je głównie do produkcji marmolady, kandyzowanej skórki oraz do aromatyzowania herbat i likierów, podobnie jak inne odmiany gorzkiej pomarańczy. Gorzkie pomarańcze są bogate w witaminę C i inne substancje roślinne, dlatego tradycyjnie poszukuje się ich w ziołolecznictwie i produkcji likierów.

Uprawa: Pomarańczowce dobrze rosną w bardzo jasnym miejscu w ciepłym zaciszu, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce wybarwiają się. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z wyższą zawartością potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się mieszanka dla cytrusów lub własny miks składający się w około 40% z drobnego torfu lub wiórów kokosowych, 30% dojrzałego kompostu i 30% składnika mineralnego dla drenażu, na przykład perlitu, pumeksu lub grubego piasku kwarcowego frakcji 2–4 mm. Podlewanie odbywa się równomiernie, między poszczególnymi dawkami lekko przesychając, stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („pleśni wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz dla cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększoną zawartość potasu i bieżące uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie następuje po zbiorach, usuwa się skrzyżowane i zagęszczające pędy, a utrzymuje się jasny środek korony. W donicach o objętości 30–50 litrów tworzy się stabilne zawiązywanie owoców, przesadzanie po około dwóch latach do nieco większej donicy wspomaga witalność korzeni. Przed pierwszymi mrozami następuje przeniesienie do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i utrzymuje dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się przy oknie w jasnym garażu z dostępem do światła dziennego, na zimnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców.

Autor: Krystyna | Rewizja: 25.11.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów