Pomarańcza myrtolistna 'Crispifolia' Citrus aurantium var. myrtifolia 'Crispifolia'

Opis szczegółowy produktu

Pomarańcza myrtolistna 'Crispifolia' - historyczna odmiana pomarańczy myrtolistnej, uprawiana w ogrodach florenckich już w 17. wieku, a w Holandii w 17.–18. wieku określana jako „Bouquet-Pomeranze”. Należy do grupy pomarańczy gorzkich, powstałych ze skrzyżowania pomelo i mandarynki, jednak wyglądem przypomina odmiany typu chinotto. W sprzyjających warunkach tworzy zimozielony krzew lub niskie drzewko, w pojemniku w naszych warunkach zwykle o wysokości 1,5–2 m i szerokości 1–1,5 m. Wzrost jest gęsty, gałęzie są krótko rozgałęzione i przeważnie bez cierni, o gładkiej, brązowawej korze. Liście są małe do średnich, owalnie jajowate, sztywne i grube, z wypukłą blaszką i brzegami podwiniętymi w dół i ku spodniej stronie, co nadaje im charakterystyczny kędzierzawy wygląd. Na gałęziach jest ich bardzo dużo, dzięki czemu korona sprawia wrażenie delikatnie ustrukturyzowanej i zawsze zielonej. Ogonek liściowy jest wąsko oskrzydlony. Po roztarciu liście wydzielają typowo cytrusowy zapach. Wiosną, przeważnie w kwietniu i maju, w kątach liści pojawiają się średniej wielkości białe kwiaty zebrane w niewielkie skupienia, o intensywnym zapachu przyciągającym owady zapylające. U starszych roślin pod koniec lata może wystąpić także słabsze powtórne kwitnienie. Owoce są kuliste, o średnicy około 5–6 cm, ze skórką gładką do lekko guzkowatej, która w trakcie dojrzewania przebarwia się z żółtej na intensywnie pomarańczową. Miąższ jest pomarańczowy, delikatnie podzielony na 8–10 cząstek, raczej mało soczysty, wyraźnie kwaśny z gorzką nutą typową dla pomarańczy gorzkich. W pojemnikach owoce dojrzewają zwykle od listopada do stycznia i mogą długo utrzymywać się na roślinie. Wykorzystuje się je do wyrobu marmolad, kandyzowanej skórki, syropów i likierów, podobnie jak inne odmiany chinotto, a dzięki zawartości witaminy C i innych substancji roślinnych należą do cenionych surowców tradycyjnej kuchni i napojów.

Uprawa: Pomarańcze dobrze rosną na bardzo jasnym stanowisku w ciepłym, osłoniętym miejscu, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce się wybarwiają. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z większym udziałem potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się podłoże do cytrusów lub własna mieszanka z około 40 % drobnego torfu lub włókna kokosowego, 30 % dojrzałego kompostu i 30 % składnika mineralnego zapewniającego drenaż, np. perlitu, pumeksu lub gruboziarnistego piasku kwarcowego o frakcji 2–4 mm. Podlewa się równomiernie, pozwalając powierzchni podłoża lekko przeschnąć między kolejnymi dawkami, stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („zgnilizny wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz do cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększony udział potasu oraz regularne uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie wykonuje się po zbiorze, usuwając krzyżujące się i zagęszczające pędy oraz utrzymując prześwietlony środek korony. W pojemnikach o pojemności 30–50 litrów rośliny stabilnie zawiązują owoce, a przesadzanie mniej więcej co dwa lata do nieco większego pojemnika wspiera żywotność korzeni. Przed pierwszymi przymrozkami roślinę przenosi się do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i zapewnia dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się także przy oknie w jasnym garażu z dostępem światła dziennego, na zimnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą utrzymywaną powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząśnięcie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.11. 2025 

Więcej na:  Instrukcja uprawy cytrusów