Pomarańcza myrtolistna 'Crispifolia' Citrus aurantium var. myrtifolia 'Crispifolia'

Opis szczegółowy produktu

Mirtowaty pomarańczowiec 'Crispifolia' - historyczna odmiana mirtolistnego pomarańczowca, uprawiana już w XVII wieku we florenckich ogrodach, a w Holandii w XVII-XVIII wieku znana jako „Bouquet-Pomeranze”. Należy do grupy gorzkich pomarańczowców, powstałych ze skrzyżowania pomelo i mandarynki, ale swoim wyglądem jest bliski odmianom typu chinotto. W odpowiednich warunkach tworzy wiecznie zielony krzew lub niskie drzewko, w doniczce w naszych warunkach zazwyczaj 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Wzrost jest gęsty, gałęzie są krótko rozgałęzione i przeważnie bez kolców, z gładką, brązowawą korą. Liście są mniejsze do średniej wielkości, owalno-jajowate, sztywne i mocne, z wygiętym blaszkiem i brzegami podwiniętymi w dół i do spodu, co nadaje im typowy, kędzierzawy wygląd. Na gałęziach jest ich duża ilość, dzięki czemu korona sprawia wrażenie delikatnie ustrukturyzowanej i zawsze zielonej. Ogonek jest wąsko oskrzydlony. Zapach liści po roztarciu jest typowo cytrusowy. Wiosną, głównie w kwietniu i maju, w kątach liści pojawiają się średniej wielkości białe kwiaty w mniejszych skupiskach, o wyraźnym zapachu przyciągającym owady zapylające. U starszych roślin może pojawić się słabsze kwitnienie powtarzające pod koniec lata. Owoce są kuliste, o średnicy około 5–6 cm, ze skórką gładką do lekko grudkowatej, która podczas dojrzewania zmienia kolor z żółtego na intensywnie pomarańczowy. Miąższ jest pomarańczowy, delikatnie podzielony na 8–10 segmentów, raczej mało soczysty, wyraźnie kwaśny z gorzkim tonem typowym dla gorzkich pomarańczy. Owoce w pojemnikach zazwyczaj dojrzewają od listopada do stycznia i mogą długo pozostawać na roślinie. Znajdują zastosowanie w produkcji marmolad, kandyzowanej skórki, syropów i likierów, podobnie jak inne odmiany chinotto, dzięki zawartości witaminy C i innych substancji roślinnych należą do cenionych surowców dla tradycyjnej kuchni i napojów.

Uprawa: Pomarańczowce dobrze rosną w bardzo jasnym miejscu w ciepłym zaciszu, gdzie korona bez przeciągów dobrze dojrzewa, a owoce wybarwiają się. Podłoże powinno być przewiewne i szybko odprowadzające wodę, o pH 6,0–6,5 i z wyższą zawartością potasu dla zrównoważonego smaku. Sprawdza się mieszanka dla cytrusów lub własny miks składający się w około 40% z drobnego torfu lub wiórów kokosowych, 30% dojrzałego kompostu i 30% składnika mineralnego dla drenażu, na przykład perlitu, pumeksu lub grubego piasku kwarcowego frakcji 2–4 mm. Podlewanie odbywa się równomiernie, między poszczególnymi dawkami lekko przesychając, stałe przelanie zwiększa ryzyko fytoftorozy („pleśni wodnej”). Od wiosny do końca lata stosuje się nawóz dla cytrusów, w maju i czerwcu zaleca się zwiększoną zawartość potasu i bieżące uzupełnianie mikroelementów, zwłaszcza żelaza, manganu i cynku. Cięcie następuje po zbiorach, usuwa się skrzyżowane i zagęszczające pędy, a utrzymuje się jasny środek korony. W donicach o objętości 30–50 litrów tworzy się stabilne zawiązywanie owoców, przesadzanie po około dwóch latach do nieco większej donicy wspomaga witalność korzeni. Przed pierwszymi mrozami następuje przeniesienie do jasnego korytarza lub ogrodu zimowego o temperaturze 5–10 °C, gdzie ogranicza się podlewanie i utrzymuje dobrą cyrkulację powietrza. Zimowanie sprawdza się przy oknie w jasnym garażu z dostępem do światła dziennego, na zimnej werandzie lub w nieogrzewanej szklarni z temperaturą powyżej 0 °C. Pomarańcze są samopylne, jednak przy powtarzającym się kwitnieniu w mieszkaniu lekkie potrząsanie gałęziami lub naturalny ruch powietrza może poprawić zawiązywanie owoców.

Autor: Krystyna | Rewizja: 25.11.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów