Powój srebrzysty Convolvulus cneorum

Opis szczegółowy produktu

Powój srebrzysty - wyjątkowo elegancki, zimozielony półkrzew pochodzący z nasłonecznionych nadbrzeżnych rejonów basenu Morza Śródziemnego. Ta zwarta roślina osiąga wysokość i szerokość około 40–60 centymetrów, tworząc zgrabny, półkulisty krzewik. Wyróżnia się wąskimi, lancetowatymi liśćmi, gęsto pokrytymi delikatnymi srebrzystymi włoskami. Dzięki nim cały krzew ma wyrazisty, jedwabiście metaliczny połysk, który rozświetla ogród także poza okresem kwitnienia. Jest mrozoodporny tylko w ograniczonym stopniu (do ok. -10 °C), dlatego najczęściej uprawia się go jako roślinę przenośną w pojemnikach lub na bardzo osłoniętych, suchych stanowiskach ze staranną okrywą zimową. Główny walor ozdobny stanowi obfite kwitnienie, które kontrastuje ze srebrzystym tłem liści. Od późnej wiosny do lata (maj–lipiec) na końcach pędów pojawiają się różowawe pąki, z których rozwijają się czysto białe, lejkowate kwiaty z żółtym środkiem. Kwiaty otwierają się wyłącznie przy słonecznej pogodzie i są bardzo atrakcyjne dla zapylaczy. W przeciwieństwie do swoich chwastowych krewniaków gatunek ten nie rozrasta się za pomocą kłączy ani nie pnie się w niekontrolowany sposób, zachowując zgrabny, krzaczasty pokrój. Nadaje się jako soliter do pojemników na słoneczne tarasy lub pergole.

Uprawa:  Wymaga stanowiska w pełnym słońcu o wystawie południowej lub południowo-zachodniej, ponieważ intensywne nasłonecznienie jest niezbędne do zwartego wzrostu i wykształcenia charakterystycznego srebrzystego owłosienia liści. Najlepsza jest lekka, bardzo dobrze przepuszczalna gleba piaszczysto-gliniasta do żwirowej o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, przy czym roślina nie znosi ciężkich, gliniastych i podmokłych gleb, które powodują gnicie korzeni. Podlewanie powinno być umiarkowane i wykonuje się je dopiero po całkowitym przeschnięciu podłoża, ponieważ gatunek jest bardzo odporny na suszę, a nadmiar wilgoci mu szkodzi. Nawożenie stosuje się bardzo oszczędnie od wiosny do połowy lata, raz w miesiącu, słabym roztworem nawozu do roślin kwitnących o niskiej zawartości azotu, aby zapobiec niepożądanemu wyciąganiu się pędów. Cięcie zaleca się wykonać zaraz po przekwitnięciu – roślinę lekko się przycina, aby utrzymać gęsty, poduszkowaty pokrój i pobudzić tworzenie nowych rozet liściowych. Przy sadzeniu kilku egzemplarzy, które można przeprowadzić od wiosny do jesieni, zaleca się rozstawę 40–60 cm, aby zapewnić wystarczająco dużo miejsca na rozrastanie się wszerz. Ponieważ roślina jest mrozoodporna tylko w ograniczonym stopniu (ok. -8 °C do -10 °C), w naszych warunkach klimatycznych wymaga uprawy w pojemnikach z zimowaniem w jasnym, chłodnym i wolnym od mrozu miejscu, a przy uprawie w gruncie, w najcieplejszych rejonach, starannej ochrony zimowej w postaci osłony przed opadami i grubej warstwy gałązek iglastych.

Autor: Lucie | Rewizja: 18.3. 2026