Powojnik 'Barbara' Clematis 'Barbara'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Barbara' - polska odmiana wielkokwiatowa, wyhodowana przez Szczepana Marczyńskiego i wprowadzona do sprzedaży na początku XXI wieku. Dorasta do wysokości 2,5–3 m i tworzy średnio silne, ulistnione pędy, które czepiają się podpory ogonkami liściowymi. Liście są zielone, naprzeciwległe, pojedyncze do złożonych, jesienią stopniowo żółkną i opadają. Kwiaty należą do grupy wielkokwiatowej, osiągają średnicę 12–15 cm i składają się z 6–8 szerokich, na brzegach lekko falistych działek w jaskrawym, różowoczerwonym kolorze, często z jaśniejszym pasem pośrodku. Pylniki są zwykle purpurowe i tworzą wyrazisty środek kwiatu. Główne kwitnienie trwa od końca maja do połowy lipca, druga, słabsza fala następuje w sierpniu i wrześniu na młodszych pędach. Odmiana nadaje się do obsadzania pergoli, altan, ogrodzeń z siatki, a także do wprowadzania na pojedyncze krzewy, szczególnie pięknie prezentuje się w połączeniu z białymi lub kremowymi różami albo zimozielonymi krzewami liściastymi. Cała roślina jest trująca i po spożyciu może podrażniać przewód pokarmowy. Należy do 2. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia. Dla osób poszukujących niewymagającej i odpornej rośliny, która przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia, powojnik jest najoczywistszym wyborem.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niepodmokłą i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach. Następnie pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest czas, gdy zaczynają nabrzmiewać pąki.