Powojnik 'Bieszczady' Powojnik 'Bieszczady'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Bieszczady' - polska odmiana o dużych kwiatach, wyhodowana przez Szczepana Marczyńskiego i wprowadzona około 2006 roku. Nazwa pochodzi od gór Bieszczad, z którymi hodowca ma osobisty związek. Roślina tworzy opadający pnącz dorastający do 2-3 m wysokości, z pędami, które przyczepiają się do podpory ogonkami liściowymi. Liście są zielone, jajowate do trójdzielnych, jesienią żółkną. Kwiaty są duże, o średnicy 14-20 cm, złożone z 6-8 szerokich działek kielicha. Podstawowy kolor jest intensywnie różowy, przedzielony w środku każdej działki szerokim, prawie białym pasem, co daje delikatny dwukolorowy efekt. Pylniki mają winnoczerwone zabarwienie i znajdują się na różowych nitkach. Kwitnienie rozpoczyna się na przełomie czerwca i lipca i trwa do września, przy czym kwiaty tworzą się głównie na tegorocznych przyrostach. Odmiana sprawdzi się na pergolach, trejażach, płotach drucianych oraz w połączeniu z różami lub roślinami zimozielonymi. Duże kwiaty wyróżniają się na ciemnym lub zielonym tle. Podobnie jak inne powojniki, roślina jest trująca, a spożycie jej części może wywołać problemy trawienne. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.