Powojnik 'Bieszczady' Clematis 'Bieszczady'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Bieszczady' - polska odmiana wielkokwiatowa, wyhodowana przez Szczepana Marczyńskiego i wprowadzona do uprawy około 2006 roku. Nazwę zawdzięcza Bieszczadom, z którymi hodowca jest osobiście związany. Roślina tworzy pnącze zrzucające liście na zimę, dorastające do wysokości 2–3 m, o pędach czepiających się podpory ogonkami liściowymi. Liście są zielone, jajowate do trójdzielnych, jesienią żółkną. Kwiaty są duże, o średnicy 14–20 cm, złożone z 6–8 szerokich działek kielicha. Podstawowa barwa jest intensywnie różowa, a środek każdej działki przecina szeroki, niemal biały pas, co daje subtelny efekt dwubarwności. Pylniki mają winnoczerwone zabarwienie i osadzone są na różowych nitkach. Kwitnienie zaczyna się na przełomie czerwca i lipca i trwa aż do września, przy czym kwiaty tworzą się przede wszystkim na tegorocznych przyrostach. Odmiana sprawdza się na pergolach, trejażach, ogrodzeniach z siatki, a także w połączeniu z różami lub roślinami zimozielonymi. Duże kwiaty pięknie prezentują się na ciemnym lub zielonym tle. Podobnie jak inne powojniki roślina jest trująca, a spożycie jej części może wywołać dolegliwości trawienne. Należy do 3. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność rośliny i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się w równomiernej wilgotności, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie przede wszystkim na pędach tegorocznych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niezbyt mokrą i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie, w mniejszej ilości, pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny zostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy zaczynają już nabrzmiewać pąki.