Powojnik 'Bill MacKenzie' Clematis 'Bill MacKenzie'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Bill MacKenzie' - międzygatunkowy mieszaniec z grupy tanguckiej, uzyskany w wyniku krzyżowania w 1968 roku. Tworzy bardzo silnie rosnące, sezonowe pnącze o pędach długości 4–6 m, w sprzyjających warunkach nawet dłuższych. Pędy są cienkie, ale mocne, a do podpory przytrzymują się ogonkami liściowymi. Liście są pierzaste do trójdzielnych, z mniejszymi, wąskojajowatymi do lancetowatych listkami w soczystym, zielonym kolorze. Kwiaty są mniejsze niż u odmian wielkokwiatowych, w grupie tanguckiej należą jednak do okazałych. Mają średnicę 6–7 cm, kształt zwisającego dzwonka lub latarenki z czterema grubszymi, skórzastymi działkami kielicha w jasnożółtym kolorze. Stopniowo otwierają się coraz szerzej, odsłaniając ciemną wiązkę pręcików w centrum. Kwitnienie zaczyna się w czerwcu i trwa do października, kwiaty wyrastają na tegorocznych przyrostach. Po przekwitnięciu tworzą się efektowne, srebrzyście owłosione owocostany, które utrzymują się na roślinie aż do zimy i dają delikatny, zwiewny efekt. Odmiana zdobyła wiele wyróżnień, między innymi Award of Garden Merit. Nadaje się do obsadzania pergoli, altan, ogrodzeń z siatki, a także do porastania starych drzew lub nieestetycznych elementów budowlanych. Cała roślina jest trująca, jej części zawierają substancje drażniące. Należy do 3. grupy powojników, określającej sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, korzenie natomiast w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych, gliniastych gleb zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle lekko zagłębia się poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę nieprzemokniętą i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.