Powojnik 'Bill MacKenzie' Powojnik 'Bill MacKenzie'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Bill MacKenzie' - mieszaniec międzygatunkowy z grupy tanguckiej, powstały ze skrzyżowania w 1968 roku. Tworzy bardzo silnie rosnącą, opadającą pnącą roślinę o długości pędów 4–6 m, w sprzyjających warunkach nawet więcej. Pędy są cienkie, ale mocne i przyczepiają się do podpory ogonkami liści. Liście są pierzaste do trójdzielnych, z mniejszymi, wąsko jajowatymi do lancetowatych listkami w intensywnie zielonym kolorze. Kwiaty są mniejsze niż u odmian wielkokwiatowych, jednak w grupie tanguckiej należą do wyrazistych. Mają średnicę 6–7 cm, kształt zwisającego dzwonka do latarni z czterema grubszymi, skórzastymi działkami kielicha w jasnym żółtym kolorze. Stopniowo otwierają się bardziej, odsłaniając ciemny pęczek pręcików w centrum. Kwitnienie rozpoczyna się w czerwcu i trwa do października, kwiaty wyrastają na tegorocznych przyrostach. Po przekwitnięciu tworzą się efektowne, srebrzyście owłosione owocostany, które utrzymują się na roślinie aż do zimy i nadają delikatny, zwiewny efekt. Odmiana zdobyła wiele nagród, między innymi Award of Garden Merit. Nadaje się do okrywania pergoli, altan, ogrodzeń drucianych, a także do pnącia po starych drzewach lub nieestetycznych elementach budowlanych. Cała roślina jest trująca, części zawierają substancje drażniące. Należy do 3 grupy powojników, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.