Powojnik 'Carmencita' Powojnik 'Carmencita'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Carmencita' - niezwykle witalna, bujnie i swobodnie kwitnąca odmiana clematisa, która wprowadza do architektury ogrodu falę ciepłych tonów, głęboką teksturę i romantyczną, wiejską atmosferę. Ta urokliwa pnąca bylina w wieku dorosłym osiąga wysokość około 300 cm i charakteryzuje się silnym, zdrowym wzrostem. Jest idealnym wyborem do pionowego zazieleniania – wymaga prowadzenia na różnych typach podpór, takich jak altany ogrodowe, pergole, kratki, płoty czy trejaże przy ścianach domów. Dzięki doskonałej zdolności do rozgałęziania się potrafi w krótkim czasie stworzyć gęstą i bogato kwitnącą zieloną ścianę. Główną dumą są przepiękne, szeroko otwarte kwiaty, które pojawiają się w ogromnej ilości w miesiącach letnich. Kwiat składa się z 5 szerokich płatków, których kolor podstawowy jest jasnoróżowy, jednak ogólne wrażenie jest znacznie bardziej nasycone. Płatki są bowiem ozdobione bardzo wyraźnym obramowaniem i gęstą siecią żyłek w intensywnym, kontrastowym kolorze różowo-purpurowym, a nawet winnym. Ten dramatyczny wygląd świetnie dopełniają czerwono-fioletowe pręciki osadzone na kontrastowych zielonych nitkach. Naturalną elegancję kwiatów podkreślają błyszczące, jajowate liście z wyraźną, ostrą końcówką, które jesienią przed opadnięciem barwią się na żółto. Jako przedstawiciel późno kwitnących clematisów wielkokwiatowych, odmiana ta jest niezwykle wytrzymała, w pełni mrozoodporna i wysoce odporna na obawiane więdnięcie clematisa, co czyni ją idealnym wyborem zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych ogrodników. Clematis 'Carmencita' należy do 3. grupy clematisów.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.

Autor: Lucie | Rewizja: 30.06.2026