Powojnik 'Copernicus' Clematis 'Copernicus'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Copernicus' - wielkokwiatowa odmiana wyhodowana w Polsce, należąca do grupy wcześnie kwitnących powojników wielkokwiatowych. Nazwa nawiązuje do wybitnego astronoma i dobrze oddaje gwiaździsty wygląd kwiatu. Roślina tworzy zwarty pnący krzew o wysokości około 2 m, z dobrze rozgałęzionymi, ulistnionymi pędami, które łatwo czepiają się cienkich podpór. Liście są zielone, całobrzegie lub delikatnie podzielone, w ciągu sezonu tworzą gęstą ścianę zieleni. Od początku do końca lata rozwijają się duże kwiaty o średnicy 10–12 cm. Pierwszy rzut kwiatów na zeszłorocznych pędach jest zwykle pełny, z licznymi wąskimi płatkami w intensywnym niebieskofioletowym kolorze, często z jaśniejszym paskiem pośrodku. Późniejsze kwiaty na nowych pędach mogą być prostsze, gwiaździste, z wyraźnym środkiem utworzonym przez kremowe pręciki. Ten zmienny charakter nadaje odmianie wartość dekoracyjną nawet w obrębie jednego sezonu. 'Copernicus' sprawdzi się na mniejszych pergolach, kratach, murkach lub obeliskach na rabacie bylinowej. Pięknie prezentuje się w połączeniu z białymi i jasnoróżowymi różami, z hortensjami, a także z trawami ozdobnymi, które podkreślają jego barwę i strukturę. Należy do 2. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niepodmokłą i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy zaczynają już nabrzmiewać pąki.