Powojnik 'Duchess of Edinburgh' Clematis 'Duchess of Edinburgh'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Duchess of Edinburgh' - ta odmiana wnosi do ogrodu nutę elegancji. Należy do historycznych wielkokwiatowych powojników wyhodowanych w Anglii w XIX wieku. Tworzy liściasty pnący krzew, który wspina się, owijając ogonki liściowe wokół podpór, a w warunkach Europy Środkowej osiąga 2–3 m wysokości przy szerokości około 1–1,5 m. Liście są jajowate do trójdzielnych, intensywnie zielone, w sezonie tworzą gęstą ścianę zieleni. Kwiaty mają średnicę około 10–15 cm, są pełne lub półpełne, z kilkoma okółkami białych, lekko falistych działek kielicha, w środku często z kremowozielonym odcieniem. Pierwsza, główna fala kwitnienia przypada na maj i czerwiec na zeszłorocznych pędach, drugie, prostsze kwiaty pojawiają się w mniejszej liczbie w lipcu i sierpniu na nowych pędach. Doskonale sprawdza się jako pionowy akcent przy wejściach, pergolach, trejażach oraz przy starszych krzewach, gdzie kwiaty wyraźnie odcinają się od ciemniejszego tła liści. Dobrze komponuje się z różowo i niebiesko kwitnącymi odmianami powojników lub z różami pnącymi. Nie jest wymagający w uprawie i dzięki temu stał się numerem jeden wśród kwitnących roślin pnących. Powojnik jest pięknym elementem ogrodu, wnoszącym do każdej przestrzeni subtelny i elegancki wygląd. Należy do 2. grupy powojników, określającej sposób ich cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność rośliny i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od oczekiwanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niepodmokłą i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, następnie pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być łagodne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy zaczynają nabrzmiewać pąki.