Powojnik 'Duchess of Edinburgh' Powojnik 'Duchess of Edinburgh'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Duchess of Edinburgh' - dodasz swojemu ogrodowi odrobinę elegancji dzięki tej odmianie. Należy do historycznych odmian powojników wielkokwiatowych, wyhodowanych w Anglii w XIX wieku. Tworzy zrzucający liście krzew pnący, który owija się za pomocą ogonków liściowych, a w warunkach Europy Środkowej osiąga wysokość 2-3 m przy szerokości około 1-1,5 m. Liście są jajowate do trójdzielnych, intensywnie zielone, w sezonie tworzą gęstą ścianę liści. Kwiaty mają średnicę około 10-15 cm, są pełne do półpełnych, z wieloma rzędami białych, lekko pofalowanych działek kielicha, często z odcieniem kremowo-zielonym w środku. Pierwsza główna fala kwitnienia przypada na maj i czerwiec na zeszłorocznym drewnie, drugie, prostsze kwiaty pojawiają się w mniejszym stopniu w lipcu i sierpniu na nowych pędach. Wyróżnia się jako pionowy akcent przy wejściach, pergolach, kratkach, a także przy starszych krzewach, gdzie kwiaty wystają z ciemniejszego tła liści. Dobrze komponuje się z różowo i niebiesko kwitnącymi odmianami powojników lub z różami pnącymi. Nie jest wymagający w uprawie i dzięki temu stał się numerem jeden w wyborze roślin pnących i kwitnących. Powojnik to ogólnie piękny element do ogrodów, nadaje delikatny i elegancki wygląd każdemu ogrodowi. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.