Powojnik 'Emilia Plater' Powojnik 'Emilia Plater'

Opis szczegółowy produktu

Clemmatis 'Emilia Plater' - należy do grupy viticella, która pochodzi z południowej Europy i jest ceniona za niezawodny wzrost i dobrą odporność. Odmiana powstała w Polsce i jest wykorzystywana w ogrodach jako lekki, przewiewny element pnący. Roślina tworzy cieńsze, elastyczne, silnie rozgałęzione pędy, które owijają się wokół podpór i dorastają do wysokości około 3–4 m. Liście są nieparzystopierzaste, z mniejszymi zielonymi listkami, które w sezonie dobrze kryją konstrukcje i tworzą przyjemny cień. Kwiaty są pojedyncze, szeroko gwiaździste, o średnicy około 6–8 cm, zazwyczaj złożone z czterech do sześciu wąskich płatków w delikatnym niebiesko-fioletowym odcieniu, często z nieco ciemniejszym środkowym nerwem. Pręciki są zazwyczaj żółtawe, co dodaje kwiatom subtelnego kontrastu. Kwitnienie odbywa się od czerwca do września, przy dobrej pielęgnacji kwiaty pojawiają się przez dłuższy okres, a roślina stopniowo zagęszcza pędy. Clemmatis ‘Emilia Plater’ sprawdzi się na pergolach, płotach siatkowych, słupach i w koronach niższych drzew, gdzie przeplata gałęzie i dodaje lekkości kompozycji. Odpowiednia jest również kombinacja z różami pnącymi lub wyższymi krzewami, których szkielet krzewu potrafi w sezonie zakryć. Należy do 3 grupy powojników, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.