Powojnik 'Ernest Markham' Powojnik 'Ernest Markham'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Ernest Markham'- bardzo ładna i obficie kwitnąca odmiana powojnika, która jest historyczną odmianą wielkokwiatową z początku XX wieku, często zaliczaną do najintensywniej wybarwionych czerwonych powojników w ogrodach. Roślina tworzy długie, pnące, zdrewniałe pędy, które dorastają do około 2,5–3,5 m i przy podporach z łatwością pokryją pergolę, trejaż lub siatkę ogrodzeniową. Liście są nieparzystopierzaste, z jajowatymi do eliptycznych zielonymi listkami. Największą ozdobą są duże, pojedyncze kwiaty o średnicy 10–13 cm, złożone z 6–8 płatków aksamitnej purpurowo-czerwonej barwy, często z delikatnie pofalowanym brzegiem. W środku kwiatu znajduje się efektowny pęczek kremowych do żółtawych pręcików, które podkreślają barwę płatków. Kwitnienie odbywa się od lipca do września, czasem do początku października, w zależności od przebiegu lata. Przy odpowiednim stanowisku i wystarczającej ilości składników odżywczych tworzy mnóstwo kwiatów rozmieszczonych na całej długości nowych pędów. Powojnik ‘Ernest Markham’ sprawdzi się jako soliter na pergolach, przy łukach wejściowych lub w połączeniu z różami, gdzie kontrast purpurowych kwiatów i różowych lub białych róż wygląda bardzo harmonijnie. Jeśli szukasz rośliny niewymagającej i odpornej, która od razu przyciągnie uwagę, to powojnik jest idealnym wyborem. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.