Powojnik 'Ernest Markham' Clematis 'Ernest Markham'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Ernest Markham' - bardzo ładna i obficie kwitnąca odmiana powojnika. Jest to historyczna odmiana wielkokwiatowa z początku XX wieku, często zaliczana do najintensywniej wybarwionych czerwonych powojników w ogrodach. Roślina tworzy długie, pnące, drewniejące pędy, które dorastają do około 2,5–3,5 m i przy odpowiedniej podporze łatwo pokrywają pergolę, trejaż lub ogrodzenie z siatki. Liście są nieparzystopierzaste, o jajowatych do eliptycznych, zielonych listkach. Największą ozdobą są duże, pojedyncze kwiaty o średnicy 10–13 cm, złożone z 6–8 działek okwiatu o aksamitnej, purpurowoczerwonej barwie, często z delikatnie falistym brzegiem. W środku kwiatu znajduje się wyraźny pęczek kremowych do żółtawych pylników, które podkreślają barwę płatków. Kwitnienie trwa od lipca do września, niekiedy aż do początku października, zależnie od przebiegu lata. Na odpowiednim stanowisku i przy dostatku składników pokarmowych roślina tworzy mnóstwo kwiatów rozmieszczonych na całej długości nowych pędów. Powojnik 'Ernest Markham' sprawdza się jako soliter na pergolach, przy łukach wejściowych lub w połączeniu z różami, gdzie kontrast purpurowych kwiatów z różowymi lub białymi różami wygląda bardzo harmonijnie. To niewymagająca i odporna roślina, która przyciąga uwagę od pierwszego wejrzenia. Należy do 3. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych, gliniastych gleb zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na pędach tegorocznych. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoisk wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się tylko słabe i zamarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepiej w czasie, gdy zaczynają nabrzmiewać pąki.