Powojnik 'Fryderyk Chopin' Powojnik 'Fryderyk Chopin'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Fryderyk Chopin' - odmiana wielkokwiatowa polskiej hodowli, wprowadzona w latach dziewięćdziesiątych XX wieku przez Szczepana Marczyńskiego. Należy do grupy wcześnie kwitnących powojników wielkokwiatowych. Tworzy średnio silne do silnych pnące pędy, które dorastają do około 2,5–3 m i owijają się wokół podpór za pomocą ogonków liściowych. Liście są zielone, całobrzegie do trójlistkowych, w ciągu sezonu tworzą zwartą pokrywę. Kwitnie długo, główna fala pojawia się od końca maja lub czerwca, a kwiaty utrzymują się do września. Wiosną kwiaty tworzą się na zeszłorocznych pędach, latem również na nowych przyrostach. Kwiaty są niezwykle duże, 15–20 cm, płasko otwarte, z 6–8 płatkami w kolorze jasnoniebieskim do delikatnie niebieskofioletowego, z falistymi brzegami. W kontraście do nich wyróżniają się jasne do kremowożółtych pręciki. Ta odmiana sprawdzi się na pergolach, kratach, ogrodzeniach drucianych, a także w połączeniu z różami lub niższymi krzewami, gdzie niebieskie tony przyjemnie łagodzą kompozycję kolorystyczną. Powojnik jest ogólnie pięknym elementem do ogrodów, wnosi wyjątkowy i szlachetny wygląd do każdego ogrodu. Jeśli więc szukasz niewymagającej rośliny o bardzo uroczym wyglądzie i wysokiej odporności, powojnik jest właściwym wyborem. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.