Powojnik 'Grześ' Clematis 'Grześ'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Grześ' - odmiana wyhodowana przez polskiego hodowcę Szczepana Marczyńskiego w ramach programu Clematis. Należy do późno kwitnących odmian wielkokwiatowych, które zakwitają na młodych pędach. Roślina tworzy zrzucające liście, lekko drewniejące pnącza, które w warunkach Europy Środkowej dorastają do około 2–3 m wysokości i około 1 m szerokości, zależnie od jakości stanowiska i sposobu prowadzenia. Liście są ciemnozielone, matowe, złożone z 3–5 listków i na młodych, purpurowo zabarwionych pędach prezentują się świeżo. Kwiaty pojawiają się od czerwca do końca lipca, przy dobrej pielęgnacji często z krótszym dokwitaniem w sierpniu. Są pojedyncze, o średnicy 11–12 cm, utworzone z 4–5 podłużnie jajowatych płatków w nasyconym purpurowofioletowym odcieniu z ciemniejszym paskiem środkowym, a pod koniec kwitnienia ich barwa lekko blednie do łagodniejszych odcieni fioletu. Środek kwiatu podkreślają żółte pylniki na jasnozielonkawych nitkach, które z daleka dodają roślinie blasku. Dzięki wyrazistej barwie odmiana dobrze komponuje się z białymi i jasnoróżowymi różami, z białymi powojnikami lub z hortensjami, na pergolach i przy bramach wejściowych. W ogrodach miejskich i mniejszych sprawdza się tam, gdzie oczekuje się niezawodnego letniego efektu bez agresywnego przerastania okolicznych konstrukcji. Należy do 3. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół nasady roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na pędach tegorocznych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę nieprzemokniętą i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być łagodne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.