Powojnik 'H.F. Young' Clematis 'H.F. Young'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'H.F. Young' - wielkokwiatowy powojnik mieszańcowy, zaliczany do grupy wymagającej lekkiego cięcia. Odmiana powstała w Anglii w połowie XX wieku w szkółce Pennell's Nurseries i została nazwana na cześć Horace'a Younga. W warunkach Europy Środkowej tworzy sezonowe, pnące pnącze, które zwykle osiąga 2–3 m wysokości i około 1–1,5 m szerokości, zależnie od jakości stanowiska i podpory. Pędy są cienkie i giętkie, a do podpory przyczepiają się ogonkami liściowymi. Dlatego dobrze rosną na trejażach, ogrodzeniach z siatki i pergolach o cieńszych elementach. Liście są trójlistkowe do złożonych, średnio- do ciemnozielonych i na zimę opadają. Największą ozdobą są duże, półpełne kwiaty o średnicy 15–18 cm. Pierwsza fala kwitnienia przypada na pędy zeszłoroczne w maju i czerwcu. Kwiaty rozwijają się wtedy z wydłużonych pąków w odcieniach fioletu z delikatnym paskiem pośrodku i stopniowo przechodzą w miękką lawendową barwę. Druga, mniej obfita fala kwiatów pojawia się w sierpniu i wrześniu na tegorocznych przyrostach. Środek kwiatu tworzy pęk kremowożółtych pylników, które nadają całości świetlisty kontrast. Fioletowo-lawendowa kolorystyka dobrze się prezentuje na tle ceglanych murów i drewnianych płotów lub wśród jasno kwitnących róż i hortensji. Dzięki bardziej zwartemu pokrojowi odmiana sprawdza się także w obszernych pojemnikach na tarasach i balkonach, gdzie tworzy delikatny, ale wyrazisty pionowy akcent. Należy do 2. grupy powojników pod względem sposobu cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, a korzenie lepiej czują się w półcieniu. Dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe oraz stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, a na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory sadzi się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się w stanie równomiernej wilgotności. Później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną stosuje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na pędach starszych i częściowo także na nowych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C. Przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników. Dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoisk wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na pędach zeszłorocznych, a następnie, w mniejszej ilości, pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być lekkie, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca. Najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.