Powojnik 'Halina Noll' Powojnik 'Halina Noll'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Halina Noll' <\/strong>- <\/strong>powojnik wielkokwiatowy polskiego pochodzenia, którego twórcą jest hodowca Władysław Noll. Nazwa odmiany nawiązuje do tradycji rodzinnej i zalicza odmianę do grupy powojników wielkokwiatowych o pełnych i pojedynczych kwiatach. W warunkach Europy Środkowej tworzy opadający, pnący krzew dorastający zazwyczaj do 2,5–4 m wysokości i około 1,5–2 m szerokości. Pędy są średniej grubości, giętkie, przyczepiają się do podpory ogonkami liściowymi i łatwo porastają siatki druciane, pergole, altany i niższe drzewa. Liście są jajowate do złożonych, średniozielone i w okresie wegetacji tworzą zwartą zieloną ścianę. Ciekawostką odmiany jest podwójny charakter kwitnienia: na starym drewnie w maju i czerwcu pojawiają się pełne lub półpełne kwiaty o średnicy około 10–15 cm, podczas gdy na nowych pędach, wyrastających po wiosennym kwitnieniu, w lipcu i sierpniu pojawiają się pojedyncze, gwiazdkowate kwiaty. Płatki są białe z kremowym lub delikatnie różowawym odcieniem, szczególnie przy wierzchołkach, a uzupełniają je żółte lub ciemniejsze pylniki. Biało-różowe kwiaty dobrze prezentują się na ciemniejszym tle iglaków, zimozielonych żywopłotów lub ceglanych murów i sprawdzą się w romantycznych kompozycjach z różami, hortensjami, naparstnicami, ostróżkami i trawami ozdobnymi. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.