Powojnik 'Hania' Clematis 'Hania'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Hania' - wielkokwiatowy powojnik z rodziny jaskrowatych, pochodzący z polskiej hodowli Szczepana Marczyńskiego. W warunkach Europy Środkowej tworzy sezonowe, cieńsze, ale mocne pędy, które dorastają do wysokości około 2–2,5 m i szerokości około 1–1,5 m, zależnie od jakości stanowiska i zastosowanej podpory. Pędy czepiają się podpory ogonkami liściowymi, dzięki czemu łatwo porastają ogrodzenia z siatki, pergole oraz lżejsze kratki przy tarasach. Liście są jajowate, w czasie rozwoju często z zielonkawym lub lekko purpurowym odcieniem, później średnio- do intensywnie zielonych, jesienią opadają. Najbardziej wyrazistą cechą odmiany są duże kwiaty o średnicy 12–16 cm, pojawiające się w dwóch falach. Pierwsze kwitnienie trwa od końca maja do czerwca na pędach zeszłorocznych, drugie w sierpniu i wrześniu na nowych przyrostach. Działki kielicha są aksamitnie purpurowoczerwone z wyraźnie jaśniejszym, różowym do różowofioletowego brzegiem, a środek kwiatu tworzą złotożółte pylniki. Ta dwubarwność ułatwia łączenie z różami, hortensjami i trawami ozdobnymi w cieplejszych tonacjach, a odmiana dobrze wpisuje się zarówno w romantyczne, jak i wyraziście kolorowe kompozycje. To niewymagająca roślina, która rozświetla ogród piękną, przyciągającą wzrok barwą, dlatego ta odmiana jest trafnym wyborem. Należy do 2. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zagłębia się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory sadzi się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku utrzymuje się glebę równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub gałązkami iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę nieprzemoczoną i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozwojem pąków usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.