Powojnik 'Happy Diana' Powojnik 'Happy Diana'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Happy Diana' - prawdziwie piękny kultywar o dzwonkowatych kwiatach, należy do grupy mieszańców texensis, pochodzący z cieplejszych rejonów Ameryki Północnej. Hodowla tego kultywaru miała miejsce w Japonii, gdzie skupiono się na trwałych, długo kwitnących kultywarach o drobniejszych, ale wyraźnie kolorowych kwiatach. Roślina tworzy cieńsze, ale mocne pnące pędy, które dzięki ogonkom liściowym przyczepiają się do podpór i w normalnych warunkach osiągają wysokość 2–3 m, często o szerokości około 1–1,5 m w zależności od podpory i sposobu prowadzenia. Liście są nieparzystopierzaste do prostych, intensywnie zielone, jesienią opadające. Charakterystyczne są kwiaty o długości 4–7 cm, w kształcie półotwartego dzwonu do tulipana, z 4–6 wąskimi działkami kielicha, mocno podwiniętymi ku górze w górnej jednej trzeciej części, w intensywnie różowym kolorze. Wnętrze kwiatu uzupełniają kremowo-białe nitki i żółte pylniki. Kwitnienie odbywa się nieprzerwanie od połowy czerwca do września, często z kulminacją w lipcu i sierpniu. Dzięki mniejszym kwiatom i smukłemu pokrojowi, 'Happy Diana' sprawdzi się na pergolach, trejażach, płotach drucianych, a także w donicach na tarasach czy balkonach, gdzie tworzy pionowe akcenty bez zbędnego zacieniania otaczających roślin. Należy do 3. grupy określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.