Powojnik 'Ivan Olsson' Powojnik 'Ivan Olsson'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Ivan Olsson'- szwedzka odmiana powojnika wielkokwiatowego z kręgu wcześnie kwitnących odmian, ceniona za delikatną, jasną barwę i długi okres kwitnienia. W warunkach ogrodowych tworzy zrzucające liście pnącze, które zazwyczaj osiąga 2–2,5 m wysokości i około 1–1,5 m szerokości, w zależności od jakości gleby i wielkości podpory. Pędy przyczepiają się do podpory ogonkami liści, dlatego łatwo porastają trejaże, niższe pergole czy ażurowe krzewy. Liście są naprzemianległe, średniozielone, jesienią opadają. Kwiaty o średnicy około 8–14 cm pojawiają się od połowy maja do początku lipca, a druga fala następuje w sierpniu i wrześniu. Płatki kwiatowe są lekko pofałdowane, w środku prawie białe, po brzegach zabarwione na delikatny, lodowy błękit do fioletu, środek zdobią purpurowe pylniki na jasnych nitkach. W pełnym słońcu kwiat wygląda jak jasny ślad, który rozjaśnia ciemniejsze tło iglaków lub ceglanych murów. W kompozycji odmiana dobrze komponuje się z krzaczastymi i pnącymi różami w różowych lub białych odcieniach, z kwitnącymi na niebiesko bylinami lub jako delikatne tło dla ciemnofioletowych powojników. Ze względu na średni wzrost i lżejszy charakter, nadaje się również do mniejszych ogrodów i na solidne konstrukcje balkonowe, gdzie tworzy pionowy element bez nadmiernego zagęszczenia drewna. Należy do 2. grupy powojów, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.